Tel. 662-2511131-2
Home Get a Quote Know Us Better Contact Us Partner& link
Latest Offers Book Your Car Car & Renting Guide Avis Services Car Leasing Chauffeur Drive Travel Agent Avis used Car
Bangkok Cha am Hua hin Chiang mai Chiang rai Hat yai Khon kaen Krabi Nakhon Si Thammarat
Pattaya Phitsanulok Phuket Samui Suratthani Trang Udon Thani Ubon Ratchathani    


ANGTHONG : General Information

            Ang Thong, a province, which is luxurious of native handicraft like, molded court dolls, firebrick, and wickerwork.
avis thailand angtong

    It is also the origination of Li Ke, the native folk song, hometown of Nai Dok and Nai Thongkaeo, the two heroes during Bang Rachan Battle. Ang Thong is also abundant with more than 200 clean, magnificent, and interesting temples, most appropriate for Thai chronological study.

Ang Thong, originally known as Mueang Wiset Chai Chan, is located on the Noi River and the low-lying land of Chao Phraya River. It is an essential frontier outpost of Ayutthaya when fighting with the Burmese. As appeared in several parts of Ayutthaya chronicles, especially, prior to the defeat of Ayutthaya in 1767, the Burmese encamped at Mueang Wiset Chai Chan to attack Ayutthaya causing Bang Rachan Battle, a noted event recorded in Thai history. Later during the Thonburi era, Mueang Wiset Chai Chan was moved to a new site on the left bank of the Chao Phraya River at Ban Bangkaeo and was named Ang Thong since its location was a fertile basin similar to a water and rice bowl of the country.

Ang Thong is a small province located at the lower part of central Thailand as large as 968 square kilometers. Topographically, almost all of the Ang Thong area is low plain with two important rivers crossing the province, i.e. Noi River and Chao Phraya River. Ang Thong is administratively divided into 7 Amphoes: Amphoe Mueang Ang Thong, Amphoe Wiset Chai Chan, Amphoe Sawaeng Ha, Amphoe Pa Mok, Amphoe Pho Thong, Amphoe Chaiyo, and Amphoe Samko. Borders are Sing Buri to the north, Ayutthaya to the south, Ayutthaya and Lop Buri to the east and Suphan Buri to the west.

Distances from Amphoe Muang to neighbouring Amphoes :

  1. Amphoe Pho Thong 11 kilometers
  2. Amphoe Pa Mok 12 kilometers
  3. Amphoe Wiset Chai Chan 13 kilometers
  4. Amphoe Chaiyo 15 kilometers
  5. Amphoe Sawaeng Ha 25 kilometers
  6. Amphoe Samko 27 kilometers

Distances from Ang Thong Province to other Provinces nearly :

  1. Phra Nakhon Si Ayutthaya 31 kilometers
  2. Sing Buri 40 kilometers
  3. Suphan Buri 44 kilometers
  4. Lop Buri 67 kilometers

ANGTHONG : How to get there

By Car : There are many routes from Bangkok, i.e.

Route 1 : Take the Phahonyothin Highway (Highway No. 32) from Bangkok and turn onto the Asian Highway, passing Amphoe Bang Pa-in, Amphoe Bang Pahan in Ayuttaya and then Ang Thong. Total distance is about 105 kilometers.

Route 2 : Take the new road and cross Somdet Phra Pinklao Bridge until you reach Talingchan. Then turn onto Highway No. 340, passing Nonthaburi, Pathum Thani, Ayutthaya, Suphan Buri, until you reach Ang Thong. Total distance is about 150 kilometers.

Route 3 : Take the Bangkok-Pathum Thani Highway, passing Amphoe Pak Kret. Then take Highway No. 3111, passing Amphoe Bang Sai, Amphoe Sena, and Ayutthaya. Then take Highway No. 3263 and follow by Highway No. 309, entering Amphoe Pa Mok until you reach Ang Thong. Total distance is about 140 kilometers.

By Bus :

Transportation Co., Ltd. provides daily transportation services between Bangkok Ang Thong. There are both air-conditioned and non air-conditioned buses leaving Northern Terminal Bus Station on Kamphaeng Phet II Road. For more information, please contact 0 2537 8055, 0 2936 2852-66, 0 2936 3603

ANGTHONG : Activities

Wat Siroi

Is located on the bank of the Noi River, at Mu 4, Tambon Siroi. Follow Highway No. 3454 km.31-32 (on Pho Phraya Tha ruea or Ang Thong Wiset Chai Chan route about 12.5 km. kilometers to the west of Amphoe Mueang Ang Thong, take a left turn along the irrigation canal road for 5 kilometers). At Wai Siroi, there is a seated Buddha image in the posture of Pa Lelai, called Luangpho To - 21 meters high and 6 meters wide from knee to knee. Inside of the ubosot, there used to have exquisite mural paintings by the craftsmanship of painters school in Ayutthaya. At present, the paintings have been faded away.

Wat Oi
Is an old temple representing a symbol of Mueang Wiset Chai Chan locating at Mu 10, Tambon Sanchao Rongthong, on the west bank of the Noi River. Follow Highway No. 3454 for approximately 2 kilometers and 1 kilometer from the north of Wat Khian. The temple is assumed to have been constructed in the Ayutthaya period, but there is no evidence by the reign of which king. The ubosot is a huge building consisting of 6 chambers made of brick and plaster in ancient design. The roofs were made of wood and covered with fire-clay tiles, as beautiful as the ubosot of Wat Ratchaburana in Ayutthaya. With Maha-ut design, there is no window in the ubosot. Special features of the ubosot are the pillars of the gallery in 8 directions. The principal Buddha image, called Luangpho Dam, is made of alloy of brass and tin. Wat Oi was used as a venue to hold the ceremony of taking the oath of allegiance to the king in the Ayutthaya period. In the precincts of Wat Oi, the Children Creation Foundation has provided accommodation for problem children: straying, drug addicted, or illegally behaved. The accommodation is called Ban Dek Klai Wat with the purpose of helping problem children to live better life. They can live with the beauty of natural surroundings and monks help to treat them mentally.

Wat Khian

Is another ancient temple locating at Mu 8, Tambon Sanchao Rongthong, near Wat Wiset Chai Chan, which is 12 kilometers from Amphoe Mueang. Follow Highway No. 3454 for approximately 1 kilometer. Inside the ubosot are exquisite mural paintings featuring stories of 10 former incarnations of the Lord Buddha, which were presumably the workmanship of a painter school in Mueang Wiset Chai Chan in the late Ayutthaya period. The painting features are similar to those painted in the same period being in the ubosot to Wat Ko and Wat Yai Suwannaram in Phetchburi Province.

Wat Ban Phran

Is located in Tambon Sriphran. Take Pho Thong Sawaeng Ha route (Highway No. 3054) Km 21-22. It is unknown when this ancient temple was built. Regarding to Luangpu Chaimongkons (from Ayutthaya) narration, a couple called Mr. Phan and Mrs. Ngoen and their son, Mr. Krapukthong constructed Wat Ban Phran at the end of Sukhothai era during 1319-1327. After that, this temple was deserted and was overspread with thick weeds and trees for over 100 years. When hunters set up small village in this area, they helped renovate this temple. There is a legend saying that the laterite Buddha image called Luangpho Kraithong enshrined in this wihan was built by King Sri Intharathit in Sukhothai and removed into separated parts for assembly again as the principal Buddha image in Wat Ban Phran. Since the founder would like to build his own principal image, he constructed wihan to house the Buddha image called Luangpho Kraithong. Krai represents the robe, and shoulder clothes of Luangpho Kraithong. Some fine days at midnight, Krai will turn into sparkling light indicating good luck for those who happen to see. It is believed to be a sacred one being able to protect the worshippers from danger.

Ban Khu Mueang

Is located in Tambon Ban Phai, 4 kilometers from the north of Sawaeng Ha District and 3 kilometers from Bang Rachan stockade. At Ban Khu Mueang, archaeologists discovered ruins of an ancient city, which presumably existed during Thwarawadi period. Its evidence shows a wide ancient moat and earthen mound, some fragments of pottery, animal bones, beads, and medicine grinding stone. At present, it is a simple canal without any traces of historical sites.

Wat Pho Thong

Is located in Ban Pho Thong, Tambon Khamyat, opposite the entrance of Ban Bangchaocha, 9 kilometers from Amphoe Mueang on Ang Thong Pho Thong route. In the royal chronicle, Wat Pho Thong was the place where Krommakhun Phornphinit (Prince Uthumphorn or Khunluang Hawat) entered his monkshood. King Rama VI spent his summer vacation in this temple during his boat trip visiting the Noi River and Yai River in Krungkao precinct in 1916.

Phra Tamnak Khamyat

Is located in Tambon Khamyat, 2.5 kilometers west of Wat Pho Thong on Ayutthaya Pho Thong Road. At present only four walls of the royal residence remain. The 10x20 meters royal residence, made of brick and plaster, stands eminent in a paddy field. The artistic beauty still remains e.g. motifs around the window, front and back balcony, was painted in red soil and covered with wooden floor. Regarding his diary about the trip on the Makhamthao River, King Rama V visited Phra Tamnak Khamyat in 1908, he understood that Krommakhun Phornphinit (Prince Uthumphorn or Khunluang Hawat) entered his monkshood at Wat Pho Thong and built this residence for his lodging during the Buddhist Lent since it was a strategic site. Having seen that the residence was exquisitely constructed, King Rama V then changed his mind. He realized that Krommakhun Phornphinit should not have had this residence built so exquisitely for a temporary lodging or a stronghold. King Rama V surmised that this residence might have been constructed in the reign of King Borommakot as his residence during his frequent visits to this area, in parallel to King Prasatthong who constructed his residence in Bang Pa-In. Due to his preference in this area and paying homage to the reclining in Wat Khun Inthapramun twice, Krommakhun Phornphinit (Prince Utumphorn or Khunluang Hawat) made his loyal subjects and monks to leave Ayutthaya and stayed at Wat Pho Thong Khamyat and Phra Tamnak Khamyat in order to join with Bang Rachan villagers. At present, Department of Fine Arts has renovated and registered Phra Tamnak Khamyat as a historical site.

Wat Chantharangs

Is located in Ban Na, Mu 9, Tambon Huaphai from the Asian Highway intersection entering Amphoe Mueang approximately 1 kilometer. When you see the sign of the road, take another 1 kilometer to reach this temple. Areas of this temple cover both sides of the road. On one side, there is a sacred Buddha image called Luangpho Yok. On the other side, it locates wihan of Luangpho Sod which housing the metal image, the largest of its kind in the world, was constructed in 1996. This golden Buddha image has a lap width of approximately 6 meters and 9 inches, and a height of 9.9 meters.

Wat Mathurotsatiyaram

Is located on the Asian Highway (Highway No. 32). From Asian Highway, when passing the intersection to Ang Thong province for approximately 500 meters to Nakhon Sawan province, turn right into PTT gas station for about 30 meters. This temple is formerly called Wat Kuti locating on the bank of the Prakamthong River, an ancient river currently called the Chao Phraya River. This temple was assumed to have been constructed in the late Ayutthaya period. The only evidence remains are crystal wall, ubosot, chedi, and wihan standing on the appropriate positions with magnificent figures. The 4x8 meters ubosot is built in the Chinese junk figure using brick and plaster, and the 6-meter roof is covered with fire-clay tiles. Luxurious arts of the ubosot are the carved angel pressing his hands together on top of lotus motifs in the center of front and back gables.

Wat Sa Kaeo

Is located in Tambon Bang Sadet approximately 200 meters away from Wat Tha Sutthawat along the irrigation canal road. If travel from Ayutthaya using Ayutthaya Ang Thong route (Highway No. 309) Km 39-40, entrance to the temple will be on the left side. This temple was constructed in 1699 when it was originally named Wat Sakae. This temple has become the orphans care center with many children under supervision. Therefore, Wat Sa Kaeo Orphanage Li Gay troupe has been established for earning income to cover the expenses in bringing up themselves, which in turn makes this temple become well known. Inside Wat Sa Kaeo, there is Samakkhisamakhan building, which is a center for hand woven fabrics project under Her Majesty the Queens initiation established in 1981, currently under the supervision of Cottage Industry Section, Ministry of Industry. Also, there are good-quality woven clothes e.g. sarong, bathing cloth, etc. In front of the temple is the location of Amphoe Pa Mok Cultural Center, providing demonstration of weaving, silverware and court doll production, and agriculture produce from housewives e.g. banana. This represents the dissemination of Amphoe Pa Mok workmanship skills to be known and sold to the public. Both attractions are open daily from 8 am. 4 pm. For more information, please contact Wat Sa Kaeo at Tel.0 3566 1169,0 3566 1273 or Wat Sa Kaeo School at Tel. 0 3566 1950-1 or email : Wat_Sakaew@hotmail.com

Ang Thong Brick

Is a high quality household industry for domestic sales. Most people use this kind of brick to decorate external parts of the buildings and houses. Those who are interested can buy the bricks directly from the factory. There are more than 42 factories in Amphoe Pa Mok along Highway No. 3501 Km 1-9 and Highway No. 309 Km 43-47.

Wat Ratchapaksi (Nok)

Is located on the east bank of the Chao Phraya River. Take Highway No. 309 (Ang Thong to Ayutthaya) Km 52-53 from Amphoe Mueang 3-4 kilometers to the south. In this temple, there is a large reclining Buddha similar to the one enshrined in Wat Pa Mok, but of a little smaller size. The image was assumed to have been constructed during the Ayutthaya period. The original image was badly ruined and was renovated as shown. There is another Buddha image built during the reign of King Songtham, approximately in 1620, which was formerly placed on the bank of the Chao Phraya River. Prior, the image was fallen into the river, Phra Maha Wichian Khannak and Buddhist devouts moved the image to the current temple in 1947. Later the construction of wihan had been completed in 1959 after struggling through various obstacles. The image was then renamed as Phra Rod Wachira Molee and has been remained for everybody to worship and pay homage.


Wat Khun Inthapramun

Is located in Tambon Inthapramun. It is an ancient temple constructed in the Sukhothai period. Considering the original line of brick remains, it is estimated to be a large temple. The largest and longest reclining Buddha in Thailand, 50 meters from the topknot to the feet, is enshrined here. Originally, the reclining Buddha image was housed in the wihan, but this temple was on fire and was left deserted with the Buddha image in the open for centuries. The image features and size are similar to those of Phranon Chaksi, a reclining Buddha image in Sing Buri Province. Therefore, it is assumed to have been constructed in the same period. The image possesses attractive Buddha features with a serene smiling face attracting respectfulness and faithfulness from people. Thai kings went to pay homage to the image e.g. King Borommakot in 1753, King Rama V in 1878 and 1908. The present king came to present the royal Kathin robes in 1973 and again in 1975. Buddhists from all over the country always make their visits to worship the image.

Moreover, within Wat Khun Inthapramun compound, there are historical remains of basement, some parts of walls, and Buddha image in Luangpho Khao wihan. Inside the all-purpose pavilion, there is a statue of Khun Inthapramun and the skeleton found in the wihan of the reclining Buddha image in 1998 lying on his face with his hands and feet tied up. People believe that this skeleton is of Khun Inthapramun, but some say it is not. According to the legend, Khun Inthapramun was a revenue officer who secretly embezzled the government tax to build this reclining Buddha image as a holy object. When the King asked how he obtained the fund from, Khun Inthapramun did not reveal the truth because he was afraid that his merit from building the image would be passed on to the King. He was finally sentenced to death. And the temple was then called Wat Khun Inthapramun.

How to get there : This site can be accessed by 3 routes. Ang Thong Amphoe Pho Thong (No. 3064), then take a right turn at Km 9 for approximately 2 kilometers. Or take the route from Sing Buri province to Amphoe Chaiyo at approximately Km 64-65, take a left turn for 4 kilometers to reach the temple. Or take the new route Amphoe Wiset Chai Chan Pho Thong (along the irrigation canal road) when arriving at Amphoe Pho Thong, take a right turn for 2 kilometers to reach the temple.

Wat Tha Sutthawat

Is located on the east bank of the Chao Phraya River in Tambon Bang Sadet. This ancient temple was constructed in the early Ayutthaya period. During the war, this site was the trooping route for the army crossing the Chao Phraya River. Take Ayutthaya Ang Thong route (Highway No. 309) Km 38-39, the temple entrance will be on the left side approximately 17 kilometers before reaching downtown Ang Thong province. At present, this temple is under the royal patronage of Princess Maha Chakri Sirindhorn. The temple compound is shaded with large trees exhibiting magnificent scene over the bank of the Chao Phraya River. The royal pavilion stands in the middle of the pond. Chedi (pagoda) exhibits ancient Buddha images and historical relics. Monuments of King Naresuan the Great and King Ekathotsarot are besides the pavilion. Inside the ubosot, Princess Maha Chakri Sirindhorn had her personal painters and drawers from the Royal Folk Arts and Crafts Project draw the mural paintings illustrating Phra Maha Chanok, history of Ang Thong province. Princess Maha Chakri Sirindhorn graciously drew a mango on this temple wall as well.

Wat Pa Mok Worawihan

Is located in municipal Tambon Pa Mok on the west bank of the Chao Phraya River approximately 18 kilometers away from Amphoe Mueang. Take Highway No. 309 (Ang Thong Ayutthaya route) at Km 40, then take Highway No. 329 and 3501 to find a signage to Wat Pa Mok. In the temple compound, there is a beautiful gilded reclining Buddha made of brick, and plaster. The image is 22.58 meters from the topknot to the feet. It is assumed to have been constructed in the Sukhothai period. Legend of this Buddha image was that he floated along the river and sank in front of this temple. People offered sacrifices to the Buddha image before pulling him from the river to house on the riverbank. In the royal chronicle, it is mentioned that before leading his army to attack Phra Maha Upparacha, King Naresuan the Great stopped at this temple to gather his troops and paid homage to the image.

Due to the erosion on the riverbank near wihan, King Sisanphet III commanded Phraya Ratchasongkhram to lead the removal of Buddha image from the riverbank. King Thai Sa controlled this removal and invited the Buddha image to enshrine in the new wihan in Wat Talad, 168 meters away from the river. Later the King commanded to merge Wat Talad and Wat Chipakhao into one temple and renamed as Wat Pa Mok due to the abundance of Wrightia religiosa (Mok) trees all around. Besides the reclining Buddha, this temple is famous for wihan Khian, where the wall confronting to the river has a tall stand formerly used by the King, mondop of 4-foot prints, and tower of monastic library, etc.

Drum-Making Village

Is located in Tambon Ekkarat, behind Pa Mok market on the west bank of the Chao Phraya River. Take the inner road passing Amphoe Pa Mok Municipality Office running parallel to the irrigation canal for approximately 17 kilometers. From time to time, drum shops can be found on both sides of the road. People of Ban Phae have begun producing drums since 1927 after the harvesting season. The raw materials used are cowhide and rain tree wood because its texture is soft and able to be dug easily. We can observe drum-making procedures starting from lathing wood, laying cowhide sheet, and embedding pins. We can find sophisticated and magnificent drums here in various sizes, good for souvenirs. If you go passing the Tambon chief's (Hongfah Yodyoi) house, you will find the largest drum in the world of 3692 cm wide and 7.6 meters long, made of 6 pieces of connecting Albizzia lebbek. It was built in 1994 and taken about one year to complete.

Wat Tonson

Is located on the west bank of the Chao Phraya River opposite Ang Thong Technical College. Wat Tonson is an ancient temple housing Somdet Phra Si Mueangthong, a very beautiful seated Buddha image in the posture of subduing Mara with the lap size of about 14 meters wide and 19 meters high molded in metal and gilded. Wat Tonsons abbot, Phra Ratchasuwanmalee, started the construction in 1973. Her Royal Highness, Princess Maha Chakri Sirindhorn performed a ceremony to complete the construction on March 7, 1985. This is regarded as the one of the largest metal molded Buddha images with beautiful posture.


Wat Ang Thong Worawihan

Is located on the east bank of the river. This is the third-class royal monastery opposite Ang Thong City Hall. Originally, there were 2 small temples located next to each other called Wat Pho Ngoen and Wat Pho Thong constructed in the reign of King Rama IV. Later in 1900, King Rama V had these 2 temples combined into one and graciously named it Wat Ang Thong. This temple is famous for its beautiful ubosot and bell-shaped chedi decorated with gold mirror. Groups of neatly lying Thai monks' compartments are made of teak exhibiting the arts in early Rattanakosin period.

Wat Chaiyo Worawihan or Wat Ket Chaiyo

Is located on the west bank of the Chao Phraya River, approximately 18 kilometers away from Amphoe Mueang Ang Thong, on Ang Thong Sing Buri route. This is the second-class royal monastery. Formerly it was a small ordinary temple constructed in the Ayutthaya period with the unknown building date. Later in the reign of King Rama IV, this temple was noted when Somdet Phra Phutthachan (To Phromrangsi) a revered monk of Wat Rakhangkhositaram in Thonburi constructed a large seated Buddha image in the posture of meditation made of white plaster. In the reign of King Rama V, His Majesty the King went to worship the image and had Wat Chaiyo renovated in 1887 but the vibration from ramming piles of the wihan caused the large Buddha image to collapse. The king then commanded to build a new large Buddha image following the pattern of the large Buddha image at Wat Kalayanamit. The new one has the lap width of 16.10 meters and the height (from radiance to feet) of 22.65 meters and was graciously named Phra Mahaphutthaphim. There was the biggest celebration for the image ever held in Ang Thong at that time. The molded statue of Somdet Phra Phutthachan (To Phromrangsi) constructed in 1894, having the lap width of 5 meters and the height of 7 meters, has been enshrined in the wihan facing the Chao Phraya River.

The large Buddha image housed in this wihan is larger, more elegant, and more remarkable wihan than any other, therefore, Buddhists from various parts of the country have continuously paid homage to this image. In front of the wihan, the ubosot facing the Chao Phraya River was constructed using the magnificent Thai architectural design. Inside the ubosot, there are mural paintings depicting scenes of the Lord Buddhas chronicles painted by the artisan in the reign of King Rama V, and the molded statue of Somdet Phra Phutthachan (To Phromrangsi) from Thonburi. At present, Wat Chaiyo Worawihan has been renovated to exhibit its distinctive beauty.

Wat Muang

Is located at Mu 6, Tambon Huataphan, approximately 8 kilometers from downtown. Go along Ang Thong Wiset Chai Chan route (Highway No. 3195) Km 29 for 1 kilometer, the temple will be on the left side. There are several important attractions in the temple. The ubosot of Wat Muang is surrounded by the biggest lotus petals in the world. Ground floor of Wihan Kaeo is a museum (open only on Saturday and Sunday during 9 am.5 pm.) exhibiting sacred objects, antiques, and figures of renowned monks from all over the country. The upper floor of the museum houses the first and largest silver holy Buddha image of the country, which was constructed in commemoration of the 50th anniversary of His Majesty the Kings throne ascendancy. Within the temple compound, there are figures of heaven and hell, Thai god paradise, Chinese god paradise, and a huge statue of Kuan Im female goddess. Besides, there are figures narrating the history of Thai-Burmese battle in Wiset Chai Chan. At the back of the temple, there is a fish park where you can also buy some local products of Ang Thong province here.

Wat Muang

Is located at Mu 6, Tambon Huataphan, approximately 8 kilometers from downtown. Go along Ang Thong Wiset Chai Chan route (Highway No. 3195) Km 29 for 1 kilometer, the temple will be on the left side. There are several important attractions in the temple. The ubosot of Wat Muang is surrounded by the biggest lotus petals in the world. Ground floor of Wihan Kaeo is a museum (open only on Saturday and Sunday during 9 am.5 pm.) exhibiting sacred objects, antiques, and figures of renowned monks from all over the country. The upper floor of the museum houses the first and largest silver holy Buddha image of the country, which was constructed in commemoration of the 50th anniversary of His Majesty the Kings throne ascendancy. Within the temple compound, there are figures of heaven and hell, Thai god paradise, Chinese god paradise, and a huge statue of Kuan Im female goddess. Besides, there are figures narrating the history of Thai-Burmese battle in Wiset Chai Chan. At the back of the temple, there is a fish park where you can also buy some local products of Ang Thong province here.


Nai Dok Nai Thongkaeo Monument

Is located in front of Wiset Chai Chan Witthayakhom School at Mu 2, Tambon Phaichamsin. Follow Ang Thong Wiset Chai Chan route between Km 26-27 for approximately 1.5 kilometers into Soi Pu Dok Pu Thongkaeo 16. This monument was constructed by Wiset Chai Chan together with Ang Thong people to commemorate the two heroes of Ban Pho Thalay, Wiset Chai Chan people, and Grandpa Dok and Thongkaeo who sacrificed their lives in the battle with Burmese at Ban Khai Bang Rachan prior to the defeat of Ayutthaya in 1766. Crown Prince Wachiralongkorn on behalf of His Majesty the King presided over the opening ceremony of this monument in 1977.

Wat Yang

Is located in Tambon Huaiphai and is presumably constructed in the late Ayutthaya period. The historical remains to be found now are ubosot with an upward curve base similar to junk, sandstone Buddha images, damaged stucco Buddha images and boundary stones. About half kilometer to the south of the temple, there is earthen mound where large quantities of amulets were found. Since it is not far away from Ban Bang Rachan, it is presumably a place for hiding precious treasures of the Thai people during that time.

Bird Sanctuary

Is located at Mu 2, Ban Riowa, Tambon Ban Phran, 24 kilometers from Ang Thong province. Take Pho Thong Sawaeng Ha Road (Highway No. 3054) Km 18-19, turn into Ban Tambon Nongmaekai until reaching Nongmaekai School. Then go along the laterite road for 6 kilometers until you reach Wat Riowa. In this temple, thousands of birds of various species naturally dwell there including the egret, heron, open-billed stork, night heron, cormorant kingfisher, etc. Certain kinds nearly become extinct and cannot easily be seen in other places.

Amphoe Samko

Is approximately 25 kilometers away from Ang Thong city. Though it was originally a small Tambon reporting to Amphoe Wiset Chai Chan, it was promoted as sub-district and then as district in 1965. For its historical importance, Samko is mentioned in the royal chronicle that the Burmese marched their army from Dan Chedi Sam Ong to encamp in Samko before attacking Ayutthaya City. It is also the place where King Naresuan the Great and Phra Ekathotsarot led the troops to Tambon Traphangtru in Suphan Buri province and defeated the enemy by combat on elephant back.

At present, Samko is well known in its native tradition and folk arts. There are some agriculture areas in Samko converted from rice fields to other agriculture land e.g. lotus field, good species coconut plantations estate, and mixed orchard. Farmers know how to develop their career using new technologies to improve agriculture products in both quality and quantity and to earn satisfactory income. Samko is also a land of native songs where both male and female singers take significant roles in conserving and bringing native recreation and songs back to life.

Wat Ta It

Is located in Ban Ta It, Tambon Bangphlap, taking Highway No. 3064 Km 7-8. This temple was constructed in 1761. Originally, this site was for firebrick production and brick distribution center or port for building Wat Khun Inthapramun. After the completion of temple construction, it has then been called Wat Ta It (temple of brick port). Villagers called the principal Buddha image in the ubosot as Luangpho Phetch, while the principal Buddha image in the wihan was called Luangpho Khao. The latter, once enshrined in wihan Maha-Ut was constructed in the Ayutthaya period approximately over 200 years ago. When entering the temple, the outstanding Phrathat Chedi Sri Phothong in gold can easily be seen. Reasons for constructing Phrathat Chedi can be traced back to 1992 when Phrakhru Sukhonthasilakhun (Luangpho Hom) initiated to build the Ceylon Ayutthaya -Rattanakosin pattern chedi of 40-meter width and 73-meter height in the temple compound. The octahedron chedi holding bells and divided into 32 sections is to replace the former corroded chedi standing in front of the ubosot. This chedi is for housing the relics of Buddhas neck as well as various Buddha images in different postures, which represents the religious treasures in commemoration of Lord Buddhas kindness for preaching mankind to have good faith, concentration, and wisdom in order to achieve the virtue based on individuals ability. Later in 1995, Phrakhru Sukhonthasilakhun, acknowledged of King Bhumiphols sickness at the beginning of this chedis construction, had made a strong wish praying for His Majesty the Kings recovery in exchange for a construction of this chedi as a donation. His Majesty the King then named this chedi Phrathat Chedi Sri Phothong. Princess Maha Chakri Sirindhorn presided at the opening ceremony of this chedi in 2000. Wickerwork Village Ang Thongs renowned wickerwork is mostly produced by the community of Amphoe Pho Thong. Almost every house situated in the vicinity along both sides of the Chao Phraya River establish groups of specialization for wickerwork, rattan, and bamboo wickerwork production e.g. Tambon Ongkharak Group, Tambon Bangchaocha Group, Tambon Bangrakam Group, Tambon Phlap Group, and Tambon Inthapramun Group.

The noted wickerwork area of the province is in Ban Bangchaocha locating at Mu 8, Ban Yangthong, Tambon Bangchaocha. The wickerwork from this village is made of bamboo. Her Royal Highness Princess Maha Chakri Sirindhorn visited this village and advised people to grow Sisuk bamboo as for their raw materials and for conservation of this handicraft category. Wickerwork from this village is well known for its extraordinary fineness and beauty besides being produced to meet the market demand. It does not stick only to the old typical design which enabling it to produce for export. This village has been recognized as a pattern for career development.
In this village, there is a museum exhibiting a collection of tools and native equipment made of bamboo.

How to get there : Take Ang Thong Pho Thong route for approximately 9 kilometers to Yangmani Irrigation Canal. Then turn right and go along the canal for approximately 5 kilometers before turning right into Wat Yangthong Road. The handicraft center is behind the temple.

Fish Park at Wat Khoi

Is located at the Noi River in front of Wat Khoi, Mu 1, Tambon Pho Rang Nok, 12 kilometers from Ang Thong province. Take Ang Thong Wiset Chai Chan route, on Highway No. 3151 Km 27-28, you will find the signboard of the Fish Park at Wat Khoi, then turn right to take a short cut along irrigation canal for approximately 2.3 kilometers. Fish at Wat Khoi have been abundant for 50 years since Phrakhru Sukitwichan (Luangpho Khem) was an abbot. Later in 1985, Phrakhru Sorakitchaton, the present abbot had the place renovated. With the coordination from the Office of Amphoe Pho Thong Fisheries, this venue was declared as a fish sanctuary. The police will see that the fish are not disturbed. At present, there are various species of fish living together over 50,000 e.g. sawai (genus Pangasius), rad (gouramy), thepo (genus Pangasius), buek (Pangasianodon gigas), tapian (carp), etc. Fish foods are available for visitors to enjoy feeding them. Beverage stalls are also available.

Within Wat Khoi compound, another attraction is an ancient Thai-style teak temple hall of religious instruction built on eight-angle pillars. Under the temple hall, various kinds of antiques are exhibited e.g. boats from China such as towing boat, sculling boat, Thai-style gondola, and covering boat. Collections of tools and equipment used in growing rice e.g. cart, wheel, and plough handle are also displayed. Aquaculture harvest equipment like bamboo fishing trap can also be found. Besides, there are mondop, wihan, chedi, ubosot, monks' compartment, praying hall, historic remains of ancient classroom and antiques from foreign countries e.g. ancient lamp from Washington D.C., ancient clock from Paris, and teak monastic cabinet from China in the reign of King Rama V, or ancient cradle. Neighbors in this area established Coarse Rice Production Center in a form of cooperatives for distribution to the public. Local museum displays various kinds of ancient boats e.g. towing boat and sculling boat, and farmers' equipments e.g. stone mortar, hand rice mill, rice winnowing basket, etc., which clearly review life style of the Thai people in the central region.

Bats at Wat Chantharam

Wat Chantharam is an old temple locating in Ban Chang, Mu 5, Tambon Khok Phutsa, approximately 4 kilometers to the west of Pho Thong District Office. Take Pho Thong Sawaengha Road for approximately 1 kilometer and then turn left for another 3 kilometers. Inside the precinct of this temple is crowded with trees, which have become habitats for numerous basted birds for centuries. These bats look for food at night, whereas during daytime, they hang themselves upside down along the black-color branches to be seen from distance. Visitors can enjoy visiting them in every season.

Wat Plotsat

Is located in Ban Hae, Mu 4, Tambon Ban Hae, approximately 7 kilometers from the downtown of Ang Thong province, taking Highway No. 3501 Km 3-4. In the temple compound, there is a tower made of brick, whose unique summit is covered with Ceylon-style chedi pagoda seen from a distance.

Wat Phinitthammasan

Is located on the east bank of Chao Phraya River in Tambon Bang Plakot on the route of Ang Thong - Pa Mok - Ayutthaya Km 15. Its former name was Wat Krasop. Main attractions are the old wihan constructed in the late Ayutthaya period and the large seated Buddha image made of plaster in the posture of subduing Mara built in the first Chiang Saen batch with the lap width of approximately 12 meters, enshrined in the open.

City Pillar Shrine

is opposite to Ang Thong city hall. The height of the shrine is 1.5 meters. This is the second city pillar shrine having mural paintings on the four interior walls. (The first city pillar shrine with mural paintings is City Pillar Shrine in Bangkok.) Ang Thong City Pillar Shrine is an exquisitely sacred place appropriate as a focus of victory and peoples heart. Do not miss to pay homage to this city pillar shrine when visiting this province.


Somchit Roengpho Mixed Orchard

Is located at Mu 2, Tambon Khlongwua, Amphoe Mueang, taking Wat Channimit entrance for approximately 3 kilometers. This orchard was accredited with Mixed Orchard and 2001 International Feminine Farmer Awards. Khun Somchit grows mixed fruits on the land of 13 rai (5.2 acres) and rice fields on the land of 10 rai. (4 acres) She emphasizes on growing several mango seeds e.g. Setthi, Thawai, Choke-Anan, Nam Dok Mai Mon, and pamelo and Citrus nobilis. To visit the orchard, contact Khun Somchit for more details at Tel. 0 1818 1450.

Thai-Style House Models, Thai-Style House Prefabricated Parts, Toddy Palm Furniture.
Follow Ayutthaya, Pa Mok, and Tambon Phosa route, this is a center producing Thai-style house prefabricated parts of all types by sophisticated handicraft inherited from the ancestors to remain Thai-style uniqueness. Besides, there are Thai-style house models and furniture made of several types of Toddy palm trees available for pale.


Is near the intersection in front of Ang Thong Provincial Prison. Here you can find a lot of huge Amazon serpent-headed fish and other native fish like rad (gouramy), sawai (genus Pangasius), thepo (genus Pangasius).

Ban Bang Sadet Court Doll Center

Is a high raised Thai house behind Wat Tha Sutthawat in Tambon Ban Bang Sadet. The former name of this Tambon was Tambon Ban Wattan. When Their Majesties the King and the Queen visited and offered help to those who suffered from flood in 1975, the people were overwhelmingly pleased with their Majesties presence and contributions. In remembrance of their gratitude to Their Majesties, the people approvingly changed the name of Ban Wattan to Ban Bang Sadet.

The establishment of Ban Bang Sadet Court Doll Project was initiated by Her Majesty the Queen in 1976. Its main purpose is to help the villagers earn supplementary income. Besides admiring the shaded and magnificent scene over the bank of the Chao Phraya River, visitors can observe court doll production in the friendly villagers' houses. Center of collaboration in the form of a co-operative system resides at Ban Bang Sadet Court Doll Center. Some project members will demonstrate court doll making and the products on sale are available at fair price. Court dolls are the exotic clay invention displaying Thai-style course of life and culture, e.g. Thai childrens' recreation, Thai orchestra or various types of Thai fruits appropriate as souvenirs. Contact number of Court Doll Production and Sales Center is Tel. 0 3566 2995.

Wat Saket

Is an ancient temple, built in the Ayutthaya period, located in Tambon Chaiyaphum, on the east bank of the Chao Phraya River, approximately 15 kilometers from Amphoe Mueang Ang Thong. Formerly, Tambon Chaiyaphum was called Ban Saket, administratively reported to Mueang Wiset Chai Chan District. In the Royal Chronicle, it is mentioned that in 1585 when Phrachao Chiangmai led his army to encamp at Ban Saket, King Naresuan the Great and Somdet Phra Ekathotsarot attacked and finally defeated Phrachao Chiangmais army. The present King and Queen visited this temple in 1970 to make merit for King Naresuan the Great.

Wat Phohom (Wat Pahuaphan)

Is located in Tambon Ratchasathit (Tambon Tanot) on the west bank of the Chao Phraya River. It is 12 kilometers from Amphoe Mueang Ang Thong. Taking Ang Thong Sing Buri route at Km 68-69 and turn at the intersection for 1.5 kilometers. Originally, this temple was constructed in the Ayutthaya period and was left deserted. The temple was rebuilt 10 years ago. Attractions in this temple are 2 large stucco of four-face Bhrama heads, found from the excavation of this temple placed on trays beside chedi. The object reveals original workmanship of a Khmer-style sculpture. It is assumed that those heads were the top parts of either the temple gate or the ubosot gate similar to the one on top of the palace gate in Ayutthaya period. Moreover, the new abbots' compartment displays a mixture of Asian and European arts.

อ่างทอง : ข้อมูลทั่วไป

พระสมเด็จเกษไชไย หลวงพ่อโตองค์ใหญ่ วีรไทยใจกล้า ตุ๊กตาชาววัง
โด่งดังจักสาน ถิ่นฐานทำกลอง เมืองสองพระนอน

       อ่างทองเป็นจังหวัดซึ่งอุดมไปด้วยงานหัตถกรรมพื้นถิ่นไม่ว่าจะเป็นงานปั้น ตุ๊กตาชาววัง การทำกลอง การทำอิฐดินเผา หรือการผลิตเครื่องจักสาน ทั้งยังเป็นแหล่งกำเนิดเพลงพื้นบ้านลิเก เป็นจังหวัดบ้านเกิดของนายดอกนายทองแก้ววีรชนคนกล้าในศึกบางระจัน นอกจากนี้ยังเต็มไปด้วยวัดที่มีความสะอาดสวยงามและมีจุดเด่นที่น่าสนใจมาก มายกว่า 200 วัด อันเป็นสถานที่ที่น่าศึกษาประวัติศาสตร์และเรื่องราวความเป็นมาในอดีตของ ชาติไทย

อ่างทองเดิมชื่อ เมืองวิเศษชัยชาญ ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำน้อยบนพื้นที่ราบลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยา เป็นเมืองหน้าด่านที่สำคัญของกรุงศรีอยุธยาในการสู้รบกับกองทัพพม่า ดังปรากฏในพงศาวดารกรุงศรีอยุธยาหลายตอนโดยเฉพาะในช่วงก่อนกรุงศรีอยุธยาแตก ในปี พ.ศ. 2310 พม่าได้ใช้แขวงเมืองวิเศษชัยชาญเป็นที่ตั้งค่ายเพื่อตีกรุงศรีอยุธยาและทำ ให้เกิดการสู้รบครั้งสำคัญที่จารึกไว้ในประวัติศาสตร์ไทยนั่นคือ ศึกบางระจัน ปลายสมัยกรุงธนบุรีได้ย้ายที่ตั้งเมืองมาอยู่บริเวณฝั่งซ้ายของแม่น้ำเจ้า พระยาที่บ้านบางแก้ว เรียกชื่อใหม่ว่า “อ่างทอง” เนื่องจากเป็นที่ลุ่มและอู่ข้าวอู่น้ำอันเป็นเสมือนขุมทรัพย์ที่มีค่า

จังหวัดอ่างทองเป็นจังหวัดเล็กๆ ตั้งอยู่บริเวณภาคกลางตอนล่าง มีเนื้อที่ 968 ตารางกิโลเมตร ลักษณะภูมิประเทศเป็นที่ราบลุ่ม มีแม่น้ำสายสำคัญไหลผ่านสองสาย คือ แม่น้ำน้อย และแม่น้ำเจ้าพระยา จังหวัดอ่างทองแบ่งการปกครองออกเป็น 7 อำเภอ คือ อำเภอเมืองอ่างทอง อำเภอวิเศษชัยชาญ อำเภอแสวงหา อำเภอป่าโมก อำเภอโพธิ์ทอง อำเภอไชโย และอำเภอสามโก้ มีอาณาเขตติดต่อคือ


  1. สำนักงานจังหวัดอ่างทอง โทร. 0 3561 1235
  2. ประชาสัมพันธ์จังหวัด โทร. 0 3562 0071
  3. สถานีเดินรถโดยสารประจำทางปรับอากาศ โทร. 0 3561 1025
  4. สถานีตำรวจอำเภอเมืองอ่างทอง โทร. 0 3561 1000
  5. โรงพยาบาลอ่างทอง โทร. 0 3561 1520, 0 3561 5111

Link ที่น่าสนใจ


อ่างทอง : ข้อมูลการเดินทาง

ข้อมูลการเดินทางของ จ. อ่างทอง แนะนำการใช้งาน

  1. พระนครศรีอยุธยา 31 กิโลเมตร
  2. สิงห์บุรี 40 กิโลเมตร
  3. สุพรรณบุรี 44 กิโลเมตร
  4. ลพบุรี 67 กิโลเมตร

จากกรุงเทพฯ สามารถเดินทางได้หลายเส้นทาง คือ

เส้นทางที่ 1 ใช้เส้นทางสายพหลโยธิน ทางหลวงหมายเลข 32 จากกรุงเทพฯ แยกเข้าเส้นทางสายเอเชีย ผ่านอำเภอบางปะอิน-พระนครศรีอยุธยา-อำเภอบางปะหัน-อ่างทอง รวมระยะทาง 105 กิโลเมตร

เส้นทางที่ 2 ใช้เส้นทางตัดใหม่ ข้ามสะพานพระปิ่นเกล้า - ตลิ่งชัน เข้าเส้นทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 340 ผ่านจังหวัดนนทบุรี-ปทุมธานี-พระนครศรีอยุธยา-สุพรรณบุรี-อ่างทอง รวมระยะทางประมาณ 150 กิโลเมตร

เส้นทางที่ 3 ใช้เส้นทางกรุงเทพฯ-ปทุมธานี ผ่านปากเกร็ด เข้าทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 3111 ผ่านอำเภอบางไทร-อำเภอเสนา-พระนครศรีอยุธยา จากนั้นใช้เส้นทางหมายเลข 3263 และต่อเข้าทางหลวงหมายเลข 309 เข้าอำเภอป่าโมก-อ่างทอง รวมระยะทาง 140 กิโลเมตร

หรือใช้ทางพิเศษอุดรรัถยา (ทางด่วนสายบางปะอิน-ปากเกร็ด) สอบถามเพิ่มเติมได้ที่ โทร. 1543

บริษัท ขนส่ง จำกัด มีบริการรถโดยสารประจำทางระหว่างกรุงเทพฯ-อ่างทอง ทั้งรถธรรมดาและรถปรับอากาศ ทุกวัน สามารถขึ้นรถได้ที่สถานีขนส่งสายเหนือ ถนนกำแพงเพชร 2 สอบถามรายละเอียดเพิ่มเติมโทร. 0 2537 8055, 0 2936 2852-66, 0 2936 3603 เว็บไซต์ www.transport.co.th

การคมนาคมภายในตัวจังหวัด จ.อ่างทอง
การเดินทางจากอำเภอเมืองอ่างทองไปยังอำเภอต่าง ๆ

  1. อำเภอโพธิ์ทอง 11 กิโลเมตร
  2. อำเภอป่าโมก 12 กิโลเมตร
  3. อำเภอวิเศษชัยชาญ 13 กิโลเมตร
  4. อำเภอไชโย 15 กิโลเมตร
  5. อำเภอแสวงหา 25 กิโลเมตร
  6. อำเภอสามโก้ 27 กิโลเมตร

อ่างทอง : วัฒนธรรมประเพณี

ประเพณีวันสงกรานต์ จังหวัดอ่างทอง
วันที่ 13 – 15 เมษายน 2552
ณ สำนักงานเทศบาลตำบลไชโย อำเภอไชโย จังหวัดอ่างทอง

ขบวนแห่พระพุทธรูป ขบวนแห่นางสงกรานต์ การรดน้ำขอพรจากผู้สูงอายุ ชมมหรสพ คณะลิเก

ที่ว่าการอำเภอไชโย โทร. 0 3569 9195

ประเพณีวันสงกรานต์และวันผู้สูงอายุ จังหวัดอ่างทอง
วันที่ 13 – 15 เมษายน 2552
ณ วัดชัยสิทธาราม ตำบลชัยฤทธิ์ อำเภอไชโย จังหวัดอ่างทอง

การทำบุญตักบาตรข้าวสารอาหารแห้งและฟังเทศน์ฟังธรรม การตรวจสุขภาพผู้สูงอายุ กิจกรรมสันทนาการร่วมกับผู้สูงอายุ กิจกรรมสรงน้ำพระและรดน้ำขอพรจากผู้สูงอายุ การถวายจตุปัจจัยและเครื่องไทยธรรมแด่พระสงฆ์

องค์การบริหารส่วนตำบลชัยฤทธิ์ โทร. 0 3586 6467-8

อ่างทอง : สถานที่ท่องเที่ยวต่างๆ


เป็นวัดคู่บ้านคู่เมืองวิเศษชัยชาญมาตั้งแต่สมัยอยุธยา ปัจจุบันเหลือหลักฐานเพียงเจดีย์เท่านั้นสิ่งปลูกสร้างนอกเหนือจากนั้นได้ สร้างขึ้นในสมัยรัตนโกสินทร์ อาทิ เช่น พระอุโบสถซึ่งภายในมีวิจิตรกรรมฝาผนังที่เขียนขึ้นในสมัยเดียวกัน เป็นภาพพุทธประวัติและภาพข้าศึกที่เป็นฝรั่งขี่เข้ามา ภาพทั้งหมดเขียนแบบแรงเงาโดบนายปุ๋ย พุ่มรักษา ช่างในเมืองหลวง ส่วนด้านข้างพระอุโบสถมีมณฑปประดิษฐานพระพุทธบาทจำลอง


ตั้งอยู่ในตำบลศรีพราน ปัจจุบันคุณกัลยา อินทร์โต เป็นประธานกลุ่ม มีสมาชิกในกลุ่มมาช่วยกันผลิตงานประเภท ตระกร้า กระถาง กระเป๋า และเฟอร์นิเจอร์เครื่องเรือน ส่วนใหญ่สินค้าที่ผลิตได้จะส่งออกไปยังตลาดต่างประเทศ ได้แก่ ญี่ปุ่น อิตาลี เยอรมัน ฝรั่งเศส เป็นต้น แต่ละประเทศจะส่งรูปแบบผลิตภัณฑ์มาให้พร้อมกับวัตถุดิบ พร้อมสงวนลิขสิทธิ์ไม่ให้ใครมาลอกเลียนแบบ


สันนิษฐานว่าสร้างภายหลังเสียกรุงศรีอยุธยาปีพ.ศ. ๒๓๑๐ โดยพระภิกษุรูปหนึ่งที่หนีภัยพม่ากลับมาได้ วิหารมีฐานโค้งสำเภาเจดีย์สูง ๓๘ เมตร ถือว่าเป็นเจดีย์ขนาดใหญ่ที่สุดในอ่างทอง ศาลาการเปรียญจตุรมุขสร้างด้วยไม้ ฝีมือช่างท้องถิ่น มีขนาดใหญ่ หากได้สัดส่วนงดงาม


ตั้งอยู่ในตำบลไชยภูมิ สมาชิกในกลุ่มจะช่วยกันผลิตผลิตภัณฑ์จากผักตบชวา เช่น กระเป๋า แจกัน ส่วนใหญ่มีตลาดส่งออกในประเทศ และตลาดต่างประเทศบ้าง กลุ่มจะมีการพัฒนารูปแบบสินค้าอยู่เสมอ แต่มีข้อจำกัดด้านการคมนาคมเข้าถึง ถนนแคบรถใหญ่เข้าได้ไม่สะดวก

สปา - กลุ่มแม่บ้านเกษตรกรป่าโมกพัฒนา

อยู่ในตำบลป่าโมก ปัจจุบันมีคุณเสงี่ยม ไม้แป้นเป็นประธานกลุ่ม ผลิตชาสมุนไพรเพื่อสุขภาพ พิถีพิถันทุกขั้นตอนตั้งแต่การปลูกสมุนไพรโดยไม่ใช้ยาค่าแมลง การเก็บการบ่ม การผลิตมีเครื่องมือที่สะอาดและทันสมัย รวมถึงการบรรจุใส่หีบห่อ สินค้าที่ขึ้นชื่อ ได้แก่ ลูกประคบ ยาสมุนไพร ลดความดันโลหิตฯลฯ และที่สำคัญสถานที่นี้จัดบรรยากาศแบบสบายๆ แบบชาวบ้าน มีห้องอบไอน้ำ และนวดแผนไทยพร้อมลูกประคบ แต่มีข้อจำกัดด้านสถานที่เป็นสถานที่เล็กๆ เพียง 2- 3 ห้องเท่านั้น เหมาะสำหรับครอบครัวที่ต้องการพักผ่อนแบบสบายๆ


โบสถ์และวิหาร เป็นลักษณะสถาปัตยกรรมสมัยอยุธยาตอนปลาย ฐานรูปโค้งรูปสำเภา ส่วนพระปรางค์ใหญ่สร้างในสมัยรัชกาล 3-4 ฝีมือช่างท้องถิ่น จิตรกรรมวัดปราสาท ฝีช่างสมัยรัตนโกสินทร์ ยังคงอิทธิพลช่างอยุธยา ภาพเขียนหลังพระประธานเป็นสระในหิมพานต์และสัตว์ประจำทิศ ส่วนผนังทั้งสองข้างเป็นภาพพระพุทธเจ้าประทับยืนเหนือฐานบัวมีพุทธสาวกยืน ถวานอัญชลีอยู่สองข้าง ท้ายวัดดงยางขนาดใหญ่อายุร่วมร้อยปีหมู่บ้านบริเวณใกล้วัดส่วนใหญ่เป็นเรือน ไทยโบราณ มีสวนผลไม้ร่มรื่น


อำเภอสามโก้ อยู่ห่างจากจังหวัดอ่างทองประมาณ 25 กิโลเมตร แม้เป็นอำเภอเล็กๆ ซึ่งเดิมเป็นตำบลหนึ่งขึ้นอยู่กับอำเภอวิเศษชัยชาญ ได้ยกฐานะเป็นกิ่งอำเภอและเป็นอำเภอเมื่อพ.ศ.2508 ความสำคัญในเชิงประวัติศาสตร์ปรากฏในพงศาวดารว่า เป็นเส้นทางที่พม่าเดินทัพจากด่านเจดีย์สามองค์ผ่านเข้ามาตั้งค่ายพักแรม ก่อนเข้าตีกรุงศรีอยุธยา และเป็นที่ซึ่งสมเด็จพระนเรศวรมหาราชและพระเอกาทศรถเคยเสด็จนำทัพหลวงผ่าน บ้านสามโก้แห่งนี้เพื่อทรงทำสงครามยุทธหัตถี ที่ตำบลตระพังตรุ จังหวัดสุพรรณบุรี จนทรงได้รับชัยชนะด้วยเช่นกัน
ปัจจุบัน สามโก้เป็นอำเภอที่น่าสนใจมากอำเภอหนึ่งในแง่ประเพณี และศิลปะพื้นบ้าน กล่าวคือ สามโก้มีพื้นที่การเกษตรบางส่วนที่เปลี่ยนจากพื้นที่ทำนาเป็นพื้นที่ทำการ เกษตรด้านอื่นเช่น การทำนาบัว การทำสวนมะพร้าวพันธุ์ดี และการทำไร่นาสวนผสม ซึ่งเกษตรกรรู้จักพัฒนาอาชีพด้วยการนำเทคโนโลยีสมัยใหม่ มาปรับปรุงผลผลิตทางการเกษตรให้มีทั้งคุณภาพและปริมาณจนสามารถทำรายได้เป็น ที่น่าพอใจ นอกจากนี้สามโก้ยังเป็นถิ่นของเพลงพื้นเมืองที่มีพ่อเพลงและแม่เพลงที่มี บทบาทในการฟื้นฟูการละเล่นและอนุรักษ์เพลงพื้นบ้านอีกด้วย


ตั้งอยู่หมู่ที่ 6 ตำบลหัวตะพาน อยู่ห่างจากอำเภอเมืองประมาณ ประมาณ 8 กิโลเมตร ไปตามเส้นทางสายอ่างทอง-วิเศษชัยชาญ (ทางหลวงหมายเลข 3195) กิโลเมตรที่ 29 เข้าไป 1 กิโลเมตร วัดจะอยู่ทางซ้ายมือ ภายในวัดมีสถานที่สำคัญหลายแห่ง เช่น พระอุโบสถ ล้อมรอบด้วยกลีบบัวสีชมพูขนาดใหญ่ที่สุดในโลก วิหารแก้ว ชั้นล่าง เป็นพิพิธภัณฑ์วัตถุมงคลและวัตถุโบราณ เปิดเฉพาะวันเสาร์-อาทิตย์ 09.00-17.00 น. ภายในมีรูปปั้นเกจิอาจารย์ชื่อดังทั่วประเทศ ชั้นบน ประดิษฐานพระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์ เนื้อเงินแท้ องค์แรกองค์เดียวที่ใหญ่ที่สุดในประเทศไทย สร้างขึ้นเพื่อเป็นเฉลิมพระเกียรติในวโรกาสที่ครองสิริราชสมบัติครบ 50 ปี บริเวณวัดมีรูปปั้นแสดง แดนนรก แดนสวรรค์ แดนเทพเจ้าไทย และแดนเทพเจ้าจีนซึ่งมีรูปปั้นเจ้าแม่กวนอิมขนาดใหญ่ มีรูปปั้นแสดงเหตุการณ์ในประวัติศาสตร์เกี่ยวกับสงครามไทย-พม่าที่เมือง วิเศษชัยชาญ ด้านหลังมีวังมัจฉา และสามารถหาซื้อผลิตภัณฑ์ของดีเมืองอ่างทองได้


อยู่ที่ตำบลบ้านไผ่ ห่างจากที่ว่าการอำเภอแสวงหาประมาณ 4 กิโลเมตร และห่างจากค่ายบางระจันเพียง 3 กิโลเมตร ที่บ้านคูเมืองนี้นักโบราณคดีได้สำรวจพบซากเมืองโบราณซึ่งสันนิษฐานว่าเป็น ชุมชนสมัยทวาราวดี มีร่องรอยเหลือเพียงคูเมืองขนาดกว้างกับเนินดิน ขุดพบเศษภาชนะเครื่องปั้นดินเผา กระดูกสัตว์ ลูกปัดและหินบดยา ปัจจุบันเป็นคูน้ำธรรมดา ไม่เห็นสภาพของโบราณสถานหลงเหลือ


อยู่ในบริเวณหมู่ที่ 2 บ้านริ้วหว้า ตำบลบ้านพราน ระยะทางห่างจากจังหวัดอ่างทอง 24 กิโลเมตร ไปตามเส้นทางสายโพธิ์ทอง-แสวงหา (ทางหลวงหมายเลข 3054) กิโลเมตรที่ 18–19 แล้วแยกเข้าที่บ้านตำบลหนองแม่ไก่ ถึงโรงเรียนหนองแม่ไก่แล้วเดินทางไปตามถนนลูกรังอีก 6 กิโลเมตร ก็จะถึงบริเวณวัดริ้วหว้าซึ่งมีนกท้องนาปากห่าง นกกระสา นกกาน้ำ นกกระเต็น นกอีเสือ ฯลฯ บางชนิดก็ใกล้จะสูญพันธุ์และหาชมได้ยากในท้องถิ่นอื่น


ตั้งอยู่ที่ตำบลศรีพราน ไปตามเส้นทางสายโพธิ์ทอง-แสวงหา (ทางหลวงหมายเลข 3054 ) กิโลเมตรที่ 21–22 เป็นวัดเก่าแก่สร้างในครั้งใดไม่ปรากฏ ตามคำบอกเล่าของหลวงปู่ชัยมงคล แห่งจังหวัดพระนครศรีอยุธยา เล่าให้ฟังว่า ผู้ที่สร้างวัดบ้านพรานชื่อ นายพาน นางเงิน สองสามีภรรยา และนายกระปุกทอง ผู้เป็นบุตร ในระหว่างปี 1862–1870 ช่วงปลายกรุงสุโขทัย หลังจากนั้นวัดนี้ได้ถูกทิ้งร้างไปจนต้นไม้ปกคลุมหนาทึบเป็นเวลา 100 กว่าปี ต่อมาพวกนายพรานได้มาตั้งหมู่บ้านขึ้นในบริเวณดังกล่าว จึงช่วยกันบูรณะวัดขึ้นมาใหม่ มีประวัติเล่าต่อกันมาว่าพระพุทธรูปศิลาแลงชื่อหลวงพ่อไกรทองที่ประดิษฐาน อยู่ในพระวิหารนั้นพ่อขุนศรีอินทราทิตย์เป็นผู้สร้างที่เมืองสุโขทัย แล้วถอดเป็นชิ้นมาประกอบที่วัดบ้านพรานเพื่อให้เป็นพระประธาน แต่ผู้สร้างวัดต้องการสร้างพระประธานขึ้นเอง จึงได้สร้างวิหารเพื่อประดิษฐานพระพุทธรูป ชาวบ้านเรียกว่า “หลวงพ่อไกรทอง” ไกรหมายถึง จีวร สังฆาฏิ สบงของหลวงพ่อไกรทอง เล่ากันต่อๆมาว่า เมื่อถึงวันดีคืนดี เวลาเที่ยงคืน ไกรจะลุกเป็นไฟสว่าง โชติช่วง บอกนิมิตอันดีต่อผู้พบเห็น เชื่อกันว่ามีความศักดิ์สิทธิ์สามารถคุ้มภัยแก่ผู้ไปสักการะบูชา


อยู่ที่ตำบลห้วยไผ่ สันนิษฐานว่าสร้างในสมัยอยุธยาตอนปลาย ยังคงมีซากโบราณสถานให้เห็นคือ พระอุโบสถซึ่งมีฐานโค้งเป็นเรือสำเภา พระพุทธรูปศิลาทราย พระพุทธรูปปูนปั้นที่ชำรุดและใบเสมาหิน ห่างไปทางทิศใต้ของวัดประมาณครึ่งกิโลเมตรมีเนินดินซึ่งเคยพบพระเครื่อง จำนวนมาก จากการที่อยู่ไม่ไกลจากบ้านบางระจันมากนัก จึงสันนิษฐานว่า บริเวณนี้คงเป็นสถานที่ซ่อนสมบัติของมีค่าของคนไทยในสมัยนั้น


ตั้งอยู่ที่หมู่ 8 บ้านยางทอง ตำบลบางเจ้าฉ่า ตำบลนี้เป็นชุมชนที่มีมาในสมัยกรุงศรีอยุธยา ซึ่งชาวบ้านได้เคยร่วมกับชาวแขวงเมืองวิเศษชัยชาญ และชาวบางระจัน สู้รบกับพม่า ณ บ้านบางระจัน โดยมีนายฉ่าเป็นผู้นำ นายฉ่านั้นพื้นเพเป็นคนสีบัวทอง ภายหลังการสู้รบยุติแล้ว “นายฉ่า” จึงได้นำชาวบ้านมาตั้งบ้านเรือนเป็นที่อยู่อาศัยถาวรขึ้นในชุมชนด้านทิศ ตะวันตกของแม่น้ำน้อย แต่เดิมเรียกว่า “บ้านสร้างสามเรือน” เพราะเริ่มแรกมีเพียงสามหลังคาเรือนเท่านั้น ซึ่งเป็นพื้นที่อุดมสมบูรณ์ เหมาะแก่การตั้งเป็นที่อยู่อาศัย ปัจจุบันมีชื่อว่า “บางเจ้าฉ่า” เพราะนำชื่อของนายฉ่ามาตั้งชื่อ ซึ่งนายฉ่านั้นเป็นทั้งผู้นำและเป็นผู้ก่อตั้งหมู่บ้าน
ที่นี่เป็นแหล่งผลิตเครื่องจักสานด้วยไม้ไผ่ สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯสยามราชกุมารี ได้เคยเสด็จพระราชดำเนินมาเยือนและได้พระราชทานคำแนะนำให้ราษฎรปลูกไม้ไผ่สี สุก เพื่อเป็นวัตถุดิบในการทำเครื่องจักสานและเป็นการอนุรักษ์งานฝีมือประเภทนี้ ไว้ งานจักสานของบ้านบางเจ้าฉ่านี้มีความละเอียดประณีตสวยงามสามารถพัฒนางาน ฝีมือตามความต้องการของตลาด ไม่ยึดติดกับรูปแบบเก่าจนสามารถส่งออกขายต่างประเทศได้ จึงได้รับการยกย่องว่าเป็นหมู่บ้านตัวอย่างในการพัฒนาอาชีพ
ภายในหมู่บ้านมีพิพิธภัณฑ์เครื่องใช้ไม้ไผ่ แสดงอุปกรณ์เครื่องใช้พื้นบ้านต่างๆ ที่ผลิตจากไม้ไผ่และมีเก็บรวบรวมเอาไว้ นอกจากนี้ที่บางเจ้าฉ่า ยังมีบริการรถอีแต๋นชมวิถีชีวิตริมแม่น้ำน้อย กิจกรรมชมแหล่งท่องเที่ยวเชิงเกษตร สวนมะม่วง สวนมะยงชิด และสวนกระท้อน ฯลฯ ชมแหล่งท่องเที่ยวในอำเภอใกล้เคียง อำเภอโพธิ์ทอง อำเภอไชโย และอำเภอแสวงหา มีบ้านพักโฮมสเตย์ไว้คอยบริการด้วย สอบถามข้อมูลเพิ่มเติมศูนย์บางเจ้าฉ่าโทร. 0 3564 4091, 0 3564 4319
การเดินทาง ไปตามเส้นทางสายอ่างทอง-โพธิ์ทอง ประมาณ 9 กิโลเมตร ถึงคลองชลประทานยางมณี จากนั้นเลี้ยวขวาเลียบคลองไปอีกประมาณ 5 กิโลเมตร จึงเลี้ยวขวาไปตามทางเข้าวัดยางทอง แหล่งหัตถกรรมจะอยู่บริเวณหลังวัดยางทอง


อยู่ที่วัดม่วงคัน ตำบลรำมะสัก มีการผลิตเครื่องใช้ประดับมุกฝีมือประณีตซึ่งมีทั้งชุดโต๊ะเครื่องแป้ง แจกัน ที่เขี่ยบุหรี่ เป็นต้น ในบริเวณนั้นมีการทำหัตถกรรมในครัวเรือนอีกหลายแห่งเช่นกัน


อยู่ในบริเวณเดียวกับแหล่งผลิตเครื่องจักสานที่บางเจ้าฉ่า เป็นศูนย์รวมการเจียระไนพลอยของหมู่บ้านและมีพลอยรูปแบบต่างๆ ที่สวยงามเป็นจำนวนมาก


อยู่ที่บ้านโพธิ์ทอง ตำบลคำหยาด ตรงข้ามทางเข้าบ้านบางเจ้าฉ่า ห่างจากอำเภอเมืองไปตามเส้นทางสายอ่างทอง-โพธิ์ทองประมาณ 9 กิโลเมตร ในพระราชพงศาวดารกล่าวว่าวัดโพธิ์ทองเป็นวัดที่กรมขุนพรพินิต (เจ้าฟ้าอุทุมพร หรือขุนหลวงหาวัด) เสด็จมาผนวช วัดแห่งนี้ รัชกาลที่ 6 เคยเสด็จมาประทับร้อนเมื่อคราวเสด็จประพาสลำน้ำน้อย ลำน้ำใหญ่ มณฑลกรุงเก่า เมื่อ พ.ศ. 2459


อยู่บริเวณแม่น้ำน้อยหน้าวัดข่อย หมู่ที่ 1 ตำบลโพธิ์รังนก อยู่ห่างจากจังหวัดอ่างทอง ประมาณ 12 กิโลเมตร ไปตามเส้นทางอ่างทอง-วิเศษชัยชาญ ทางหลวงหมายเลข 3151 กิโลเมตรที่ 27–28 ก็จะพบป้ายวังปลาวัดข่อย จากนั้นเลี้ยวขวาลัดเส้นทางคลองส่งน้ำชลประทานไปอีกประมาณ 2.3 กิโลเมตร ปลาที่วัดข่อยนี้มีจำนวนมากมาตั้งแต่สมัยพระครูสุกิจวิชาญ (หลวงพ่อเข็ม) เป็นเจ้าอาวาสซึ่งเป็นเวลากว่า 50 ปีแล้ว ต่อมาในปี พ.ศ. 2528 พระครูสรกิจจาทรเป็นเจ้าอาวาสได้ปรับปรุงสถานที่และร่วมกับสำนักงานประมง อำเภอโพธิ์ทองประกาศเป็นเขตรักษาพันธุ์สัตว์น้ำ มีเจ้าหน้าที่ตำรวจดูแลรักษามิให้ปลาถูกรบกวน ปัจจุบันมีปลานานาชนิดอาศัยอยู่รวมกันไม่ต่ำกว่า 50,000 ตัวเช่น ปลาสวาย ปลาตะเพียน ปลาเทโพ ปลาแรด ปลาบึก ฯลฯ ทางวัดมีอาหารปลาจำหน่ายให้นักท่องเที่ยวได้เพลิดเพลินกับการให้อาหารปลา มีร้านจำหน่ายเครื่องดื่มไว้บริการ
ภายในวัดข่อยยังมีสิ่งที่น่าสนใจ คือ ศาลาการเปรียญไม้สัก ทรงไทยโบราณเสา 8 เหลี่ยม ใต้ถุนศาลาการเปรียญเป็นที่เก็บของเก่าประเภทต่างๆ เช่น จากจีน มีเรือประเภทต่างๆ เช่น เรือบด เรือแจว เรือสัมปั้นและเรือประทุน มีเครื่องมือเครื่องใช้รวมทั้งอุปกรณ์ในการทำนาได้แก่ เกวียน ล้อ คันไถ อุปกรณ์เครื่องมือการจับสัตว์น้ำ ไซดักปลา นอกจากนี้ยังมีมณฑป วิหาร เจดีย์ พระอุโบสถ กุฏิ หอสวดมนต์ ซากโบราณสถานของห้องเรียนโบราณ และยังมีของเก่าที่เก็บรักษาไว้เช่น ตะเกียงโบราณจากกรุงวอชิงตัน นาฬิกาโบราณจากปารีสและตู้พระไตรปิฎกไม้สักสมัยรัชกาลที่ 5 จากจีนหรือเปลกล่อมลูกแบบโบราณ ชาวบ้านยังมีการจัดตั้งศูนย์ผลิตข้าวซ้อมมือขึ้นเป็นสหกรณ์เพื่อจำหน่ายให้ แก่ประชาชน มีพิพิธภัณฑ์พื้นบ้าน จัดแสดง เรือโบราณประเภทต่างๆ เช่น เรือบด เรือแจว และยังมีอุปกรณ์ในการประกอบอาชีพของชาวนา เช่น ครก โม่ข้าว กระด้ง ฯลฯ อันแสดงถึงวิถีชีวิตชาวไทยภาคกลางเป็นอย่างดี


ตั้งอยู่ที่บ้านท่าอิฐ ตำบลบางพลับ ไปตามทางหลวงหมายเลข 3064 กิโลเมตรที่ 7-8 วัดนี้สร้างเมื่อปี พ.ศ.2304 บริเวณที่ตั้งเดิมเข้าใจว่าเป็นที่ปั้นเผาอิฐนำไปก่อสร้างวัดขุนอินทประมูล นับว่าเป็นสถานที่ขนอิฐหรือท่าขนอิฐ และเมื่อได้สร้างวัดขึ้นจึงขนานนามว่าวัดท่าอิฐ พระประธานในอุโบสถชาวบ้านเรียกว่า “หลวงพ่อเพ็ชร” พระประธานในวิหารชาวบ้านเรียกว่า “หลวงพ่อขาว” เป็นพระพุทธรูปที่สร้างในสมัยอยุธยา ประมาณกว่า 200 ปีมาแล้ว ประดิษฐานอยู่ในวิหารมหาอุต เมื่อเข้าไปในวัดจะมองเห็น พระธาตุเจดีย์ศรีโพธิ์ทอง โดดเด่นสีทองอร่าม มูลเหตุของการสร้างพระธาตุเจดีย์เนื่องจาก ราวพุทธศักราช 2535 พระครูสุคนธศีลคุณ(หลวงพ่อหอม) มีดำริจะสร้างเจดีย์ขึ้นในบริเวณวัด มีความกว้าง 40 เมตร สูง 73 เมตร รูปแบบศิลปะลังกา-อยุธยา และรัตนโกสินทร์ ลักษณะเจดีย์ทรงแปดเหลี่ยม มีองค์ระฆังและปล้องไฉน 32 ปล้อง เพื่อทดแทนเจดีย์หลังเดิม ซึ่งตั้งอยู่บริเวณด้านหน้าอุโบสถที่ผุพังไปตามกาลเวลาและเพื่อบรรจุพระบรม สารีริกธาตุส่วนพระศอของสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าและพระพุทธรูปปางต่างๆ ประดิษฐานในพระเจดีย์เป็นสมบัติของศาสนาและเพื่อระลึกถึงพระคุณของพระองค์ ที่สั่งสอนสัตว์โลกจนเพียบพร้อมไปด้วยศีล สมาธิ ปัญญา ผู้ปฏิบัติ ยิ่งๆ ขึ้นไปจนสามารถบรรลุคุณธรรมตามความสามารถของแต่ละบุคคล ต่อมาราวพุทธศักราช 2538 พระคุณสุคนธศีลคุณได้ทราบอาการพระประชวรของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวและ เป็นช่วงที่กำลังเริ่มก่อสร้างเจดีย์ ด้วยความห่วงใยในพระองค์ท่าน หลวงพ่อหอมได้ตั้งสัจจาธิษฐานว่า ขอให้ในหลวงทรงหายจากอาการพระประชวร ถ้าเป็นไปดังสัจจาธิษฐาน จะสร้างเจดีย์ถวายเป็นพระราชกุศล แด่พระองค์ท่าน และได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯพระราชทานชื่อเจดีย์ว่า “พระธาตุเจดีย์ศรีโพธิ์ทอง” สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯสยามบรมราชกุมารีเสด็จมาเปิดเมื่อปี พ.ศ. 2543

ห่างจากอำเภอเมืองอ่างทองประมาณ 18 กิโลเมตร อยู่บนเส้นทางสายอ่างทอง-สิงห์บุรี ด้านตะวันตกของแม่น้ำเจ้าพระยา เป็นพระอารามหลวงชั้นโท ชนิดวรวิหาร เดิมเป็นวัดราษฏร์สร้างมาแต่ครั้งใดไม่ปรากฏ มีความสำคัญขึ้นมาในสมัยรัชกาลที่ 4 เมื่อสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พรหมรังสี) แห่งวัดระฆังโฆสิตาราม ธนบุรี ได้ขึ้นมาสร้างพระพุทธรูปปางสมาธิองค์ใหญ่หรือหลวงพ่อโตไว้กลางแจ้ง องค์เป็นปูนขาวไม่ปิดทอง ต่อมาในสมัยรัชกาลที่ 5 ได้เสด็จฯ มานมัสการและโปรดเกล้าฯ ให้ปฏิสังขรณ์วัดไชโยขึ้นเมื่อ พ.ศ.2430 แต่แรงสั่นสะเทือนระหว่างการลงรากพระวิหารทำให้องค์หลวงพ่อโตพังลงมาจึงโปรด เกล้าฯ ให้สร้างหลวงพ่อโตขึ้นใหม่ตามแบบหลวงพ่อโต วัดกัลยาณมิตร มีขนาดหน้าตักกว้าง 8 วา 6 นิ้ว สูง (สุดยอดรัศมีพระ) 11 วา 1 ศอก 7 นิ้ว และพระราชทานนามว่า “พระมหาพุทธพิมพ์” มีการจัดงานฉลองซึ่งนับเป็นงานใหญ่ที่สุดของจังหวัดอ่างทองในสมัยนั้นและใน วิหารที่หันหน้าออกสู่แม่น้ำเจ้าพระยาประดิษฐานรูปหล่อสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พรหมรังสี) ขนาดหน้าตักกว้าง 5 เมตร สูง 7 เมตร สร้างเสร็จเมื่อปี พ.ศ. 2437
องค์หลวงพ่อโตประดิษฐานอยู่ในพระวิหารที่มีความสูงใหญ่สง่างามแปลกตากว่า วิหารแห่งอื่นๆ พุทธศาสนิกชนจากที่ต่างๆ มานมัสการอย่างไม่ขาดสาย ติดกับด้านหน้าพระวิหาร มีพระอุโบสถก่อสร้างด้วยสถาปัตยกรรมไทยอันงดงามหันด้านหน้าออกสู่แม่น้ำเจ้า พระยา ภายในพระอุโบสถมีภาพจิตรกรรมฝาผนังเรื่องพุทธประวัติ ฝีมือช่างสมัยรัชกาลที่ 5 ประดิษฐานรูปหล่อสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พรหมรังสี) แห่งวัดระฆังโฆสิตาราม ธนบุรี ปัจจุบันวัดไชโยวรวิหารได้รับการบูรณะปฏิสังขรณ์ใหม่จนมีความงามสมบูรณ์ยิ่ง


วัดนี้เป็นวัดเก่าตั้งแต่สมัยอยุธยา ตั้งอยู่ที่ตำบลชัยภูมิ ริมฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยาทิศตะวันออก ห่างจากอำเภอเมืองอ่างทอง ประมาณ 15 กิโลเมตร ตำบลชัยภูมินี้เดิมชื่อ บ้านสระเกษ ขึ้นอยู่กับแขวงเมืองวิเศษชัยชาญ มีกล่าวไว้ในพระราชพงศาวดารว่าเมื่อ พ.ศ. 2128 พระเจ้าเชียงใหม่ยกทัพมาตั้งค่ายอยู่ที่บ้านสระเกษ สมเด็จพระนเรศวรมหาราชและสมเด็จพระเอกาทศรถได้รุกไล่ตีทัพของพระเจ้า เชียงใหม่จนแตกพ่ายพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวรัชกาลปัจจุบันและสมเด็จพระ นางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ เคยเสด็จพระราชดำเนินมาวัดสระเกษ เมื่อปี พ.ศ. 2513 เพื่อทรงบำเพ็ญพระราชกุศลบวงสรวงสมเด็จพระนเรศวรมหาราช


อยู่ฝั่งตะวันตกของแม่น้ำเจ้าพระยาตรงข้ามกับวิทยาลัยเทคนิคอ่างทอง เป็นวัดเก่าแก่โบราณ เป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูปปางสะดุ้งมาร พระนามว่า สมเด็จพระพุทธนวโลกุตตรธัมมบดีศรีเมืองทอง หรือเรียกชื่อย่อว่า “สมเด็จพระศรีเมืองทอง” ขนาดหน้าตักกว้าง 6 วา 3 ศอก 9 นิ้ว สูง 9 วา 1 ศอก 19 นิ้ว หล่อด้วยโลหะทั้งองค์ลงรักปิดทอง พระราชสุวรรณโมลี เจ้าอาวาสวัดต้นสนเดิมเริ่มสร้างเมื่อ พ.ศ. 2516 สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาสยามบรมราชกุมารี ทรงประกอบพิธีสวมเกตุสมเด็จพระศรีเมืองทอง เมื่อวันที่ 7 มีนาคม 2528 นับเป็นพระพุทธรูปหล่อด้วยโลหะขนาดใหญ่ที่สุดองค์แรกและมีพุทธลักษณะที่สวย งามมากอีกองค์หนึ่ง นอกจากนี้ยังมีวังปลาที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งอีกด้วย


ประดิษฐานอยู่ที่หน้าโรงเรียนวิเศษชัยชาญวิทยาคม หมู่ที่ 2 ตำบลไผ่จำศีล ตามเส้นทางสายอ่างทอง-วิเศษชัยชาญ ระหว่างกิโลเมตรที่ 26-27 เข้าไปประมาณ 1.5 กิโลเมตร ซอยปู่ดอก-ปู่ทองแก้ว 16 เป็นอนุสรณ์สถานที่ชาววิเศษชัยชาญและชาวอ่างทองร่วมกันสร้าง เพื่อรำลึกถึงคุณงามความดีของวีรบุรุษแห่งบ้านโพธิ์ทะเล ชาววิเศษชัยชาญ ปู่ดอกและปู่ทองแก้ว ทั้งสองท่านยอมสละชีวิตอย่างกล้าหาญเพื่อปกป้องแผ่นดินไทยในการสู้รบกับพม่า ที่ค่ายบางระจันก่อนที่กรุงศรีอยุธยาจะแตกในปี พ.ศ. 2309 อนุสาวรีย์แห่งนี้ สมเด็จพระบรมโอรสาธิราชสยามมกุฎราชกุมาร เสด็จพระราชดำเนินแทนพระองค์ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว มาทรงเปิดเมื่อ พ.ศ. 2520


เป็นวัดเก่าแก่คู่บ้านคู่เมืองวิเศษชัยชาญ ตั้งอยู่หมู่ 10 ตำบลศาลเจ้าโรงทอง ริมฝั่งแม่น้ำน้อย ไปตามทางหลวงหมายเลข 3454 ประมาณ 2 กิโลเมตร ห่างจากวัดเขียนไปทางทิศเหนือประมาณ 1 กิโลเมตร สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นในสมัยอยุธยาแต่จะสร้างในสมัยใดใครเป็นผู้สร้างไม่ ปรากฎหลักฐานแน่ชัด พระอุโบสถเป็นอาคารขนาดใหญ่หกห้อง ก่ออิฐถือปูนแบบโบราณ หลังคาเป็นเครื่องไม้ มุงด้วยกระเบื้องดินเผา มีลักษณะสวยงามคล้ายกับพระอุโบสถวัดราชบูรณะ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา พระอุโบสถนี้ไม่มีหน้าต่าง ลักษณะแบบนี้เรียกว่ามหาอุด รอบโบสถ์มีเสมา 8 ทิศ พระประธานเป็นพระหล่อสัมฤทธิ์ ชาวบ้านเรียกว่าหลวงพ่อดำ วัดอ้อยเป็นวัดถือน้ำพระพิพัฒน์สัตยาในสมัยอยุธยา นอกจากนี้ในบริเวณพื้นที่ของวัดอ้อย มูลนิธิสร้างสรรค์เด็กได้เปิดบ้านสำหรับให้ที่พักพิงแก่เด็กมีปัญหา เด็กเร่ร่อนติดยา หรือเคยประพฤติผิดกฏหมายชื่อว่า “บ้านเด็กใกล้วัด” เพื่อช่วยให้เด็กเหล่านี้มีชีวิตใหม่ที่ดีขึ้นได้สัมผัสธรรมชาติและมีพระ สงฆ์คอยช่วยเหลือบำบัดทางด้านจิตใจ


หมู่บ้านจักสาน งานฝีมือจักสานอันลือชื่อของอ่างทองส่วนมากจะเป็นฝีมือของชาวอำเภอโพธิ์ทอง แทบทุกครัวเรือนที่ตั้งบ้านเรือนเรียงรายอยู่ทั้งสองฟากฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยา ในละแวกเดียวกัน มีการจัดตั้งเป็นกลุ่มการผลิตเครื่องจักสาน เครื่องหวาย กลุ่มจักสานไม้ไผ่ เช่น กลุ่มตำบลองครักษ์ กลุ่มตำบลบางเจ้าฉ่า กลุ่มตำบลบางระกำ กลุ่มตำบลพลับ และกลุ่มตำบลอิทประมูล แหล่งหัตถกรรมเครื่องจักสานสำคัญที่ ขึ้นชื่อของจังหวัดคือ “ บ้านบางเจ้าฉ่า” ตั้งอยู่ที่หมู่ 8 บ้านยางทอง ตำบลบางเจ้าฉ่า ตำบลนี้เป็นชุมชนที่มีมาในสมัยกรุงศรีอยุธยา ซึ่งชาวบ้านได้เคยร่วมกับชาวแขวงเมืองวิเศษชัยชาญ และชาวบางระจัน สู้รบกับพม่า ณ บ้านบางระจัน โดยมีนายฉ่าเป็นผู้นำ นายฉ่านั้นพื้นเพเป็นคนสีบัวทอง ภายหลังการสู้รบยุติแล้ว “นายฉ่า” จึงได้นำชาวบ้านมาตั้งบ้านเรือนเป็นที่อยู่อาศัยถาวรขึ้นในชุมชนด้านทิศ ตะวันตกของแม่น้ำน้อย แต่เดิมเรียกว่า “บ้านสร้างสามเรือน” เพราะเริ่มแรกมีเพียงสามหลังคาเรือนเท่านั้น ซึ่งเป็นพื้นที่อุดมสมบูรณ์ เหมาะแก่การตั้งเป็นที่อยู่อาศัย ปัจจุบันมีชื่อว่า “บางเจ้าฉ่า” เพราะนำชื่อของนายฉ่ามาตั้งชื่อ ซึ่งนายฉ่านั้นเป็นทั้งผู้นำและเป็นผู้ก่อตั้งหมู่บ้าน
ที่นี่เป็นแหล่งผลิตเครื่องจักสานด้วยไม้ไผ่ สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯสยามราชกุมารี ได้เคยเสด็จพระราชดำเนินมาเยือนและได้พระราชทานคำแนะนำให้ราษฎรปลูกไม้ไผ่สี สุก เพื่อเป็นวัตถุดิบในการทำเครื่องจักสานและเป็นการอนุรักษ์งานฝีมือประเภทนี้ ไว้ งานจักสานของบ้านบางเจ้าฉ่านี้มีความละเอียดประณีตสวยงามสามารถพัฒนางาน ฝีมือตามความต้องการของตลาด ไม่ยึดติดกับรูปแบบเก่าจนสามารถส่งออกขายต่างประเทศได้ จึงได้รับการยกย่องว่าเป็นหมู่บ้านตัวอย่างในการพัฒนาอาชีพ
ภายในหมู่บ้านมีพิพิธภัณฑ์เครื่องใช้ไม้ไผ่ แสดงอุปกรณ์เครื่องใช้พื้นบ้านต่างๆ ที่ผลิตจากไม้ไผ่และมีเก็บรวบรวมเอาไว้ นอกจากนี้ที่บางเจ้าฉ่า ยังมีบริการรถอีแต๋นชมวิถีชีวิตริมแม่น้ำน้อย กิจกรรมชมแหล่งท่องเที่ยวเชิงเกษตร สวนมะม่วง สวนมะยงชิด และสวนกระท้อน ฯลฯ ชมแหล่งท่องเที่ยวในอำเภอใกล้เคียง อำเภอโพธิ์ทอง อำเภอไชโย และอำเภอแสวงหา มีบ้านพักโฮมสเตย์ไว้คอยบริการด้วย
การเดินทาง ไปตามเส้นทางสายอ่างทอง-โพธิ์ทอง ประมาณ 9 กิโลเมตร ถึงคลองชลประทานยางมณี จากนั้นเลี้ยวขวาเลียบคลองไปอีกประมาณ 5กิโลเมตร จึงเลี้ยวขวาไปตามทางเข้าวัดยางทอง แหล่งหัตถกรรมจะอยู่บริเวณหลังวัดยางทอง


อยู่ในเขตตำบลอินทประมูล เป็นวัดโบราณสร้างขึ้นในสมัยกรุงสุโขทัย พิจารณาจากซากอิฐแนวเขตเดิมคะเนว่าเป็นวัดขนาดใหญ่ เป็นที่ประดิษฐานพระพุทธไสยาสน์องค์ใหญ่ มีชื่อว่า พระศรีเมืองทอง มีความยาววัดจากปลายพระเมาลีถึงปลายพระบาทได้ 50 เมตร (25 วา) เดิมประดิษฐานอยู่ในวิหารแต่ถูกไฟไหม้ปรักหักพังไป เมื่อคราวเสียกรุงศรีอยุธยา ครั้งที่ 1 เหลือแต่องค์พระตากแดดตากฝนอยู่กลางแจ้งมานานนับเป็นร้อยๆ ปี องค์พระพุทธรูปมีลักษณะและขนาดใกล้เคียงกับพระนอนจักรสีห์ จังหวัดสิงห์บุรี สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นในสมัยเดียวกัน องค์พระนอนมีพุทธลักษณะที่งดงาม พระพักตร์ยิ้มละไม สงบเยือกเย็นน่าเลื่อมใสศรัทธายิ่งนัก พระมหากษัตริย์ไทยหลายพระองค์ได้เคยเสด็จมาสักการะบูชา อาทิเช่น พระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ เสด็จมาเมื่อ พ.ศ. 2296 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าฯ เจ้าอยู่หัวเสด็จฯ ในปี พ.ศ. 2421 และ 2451 พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวรัชกาลปัจจุบันเสด็จฯ มาถวายผ้าพระกฐินต้นในปี พ.ศ.2516 และเสด็จมานมัสการอีกครั้งในปี พ.ศ. 2518 พุทธศาสนิกชนทั่วประเทศต่างนิยมมานมัสการเป็นเนืองนิจ
นอกจากนี้ภายในบริเวณวัดขุนอินทประมูลยังมีซากโบราณสถานวิหารหลวงพ่อขาว ซึ่งเหลือเพียงฐาน ผนังบางส่วนและองค์พระพุทธรูป และ ในศาลาเอนกประสงค์ มีศาลรูปปั้นขุนอินทประมูลและโครงกระดูกมนุษย์ ขุดพบในเขตวิหารพระพุทธไสยาสน์เมื่อปี พ.ศ. 2541 ลักษณะนอนคว่ำหน้า มือและเท้ามัดไพล่อยู่ด้านหลัง เชื่อกันว่าเป็นโครงกระดูกขุนอินทประมูลแต่บ้างก็ว่าไม่ใช่ ซึ่งตามประวัติเล่ากันว่า เป็นนายอากรผู้สร้างพระพุทธไสยาสน์ โดยยักยอกเอาเงินของหลวงมาสร้างเพื่อเป็นปูชนียสถาน ครั้นพระมหากษัตริย์ทรงทราบรับสั่งถามว่าเอาเงินที่ไหนมาสร้าง ขุนอินทประมูลไม่ยอมบอกความจริงเพราะกลัวส่วนกุศลจะตกไปถึงองค์พระมหา กษัตริย์จึงถูกเฆี่ยนจนตาย วัดนี้จึงได้ชื่อว่า “วัดขุนอินทประมูล”
การเดินทาง สามารถใช้เส้นทางได้ 3 สายคือ สายอ่างทอง-อำเภอโพธิ์ทอง (เส้นทาง3064 ) แยกขวาที่กิโลเมตร 9 เข้าไปอีกประมาณ 2 กิโลเมตร หรือใช้เส้นทางจากจังหวัดสิงห์บุรีไปทางอำเภอไชโยประมาณกิโลเมตรที่ 64-65 จะมีทางแยกซ้ายมือเข้าถึงวัดเป็นระยะทาง 4 กิโลเมตร หรือใช้เส้นทางตัดใหม่สายอำเภอวิเศษชัยชาญ-โพธิ์ทอง (ถนนเลียบคลองชลประทาน) เมื่อถึงอำเภอโพธิ์ทองมีทางแยกเข้าวัดอีก 2 กิโลเมตร


เป็นเรือนไทยทรงสูง อยู่ด้านหลังวัดท่าสุทธาวาส ในพื้นที่ตำบลบ้านบางเสด็จ ตำบลนี้เดิมชื่อบ้านวัดตาลต่อมาได้เปลี่ยนเป็นชื่อบ้านบางเสด็จเนื่องจากพระ บาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวและสมเด็จพระบรมราชินีนาถได้เสด็จพระราชดำเนินพระ ราชทานความช่วยเหลือแก่ราษฎรผู้ประสบอุทกภัยในปี พ.ศ.2518 ซึ่งสร้างความปลื้มปิติให้แก่ราษฎรเป็นอันมาก เพื่อเป็นการระลึกถึงพระมหากรุณาธิคุณจึงได้เปลี่ยนชื่อบ้านวัดตาลเป็น บ้านบางเสด็จ
โครงการตุ๊กตาชาววังที่บ้านบางเสด็จเป็นโครงการที่สมเด็จพระนางเจ้าพระบรม ราชินีนาถ ทรงมีพระราชดำริให้จัดตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ.2519 เพื่อเป็นอาชีพเสริมเพิ่มพูนรายได้ให้แก่ราษฎร ภายในหมู่บ้านบางเสด็จนี้ นอกจากจะได้ชมทัศนียภาพอันร่มรื่นและสวยงามริมฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยาแล้วยัง สามารถชมการปั้นตุ๊กตาชาววังจากบ้านเรือนราษฎรละแวกนั้นได้อย่างเป็นกันเอง มีการรวมกลุ่มในรูปของสหกรณ์โดยมีศูนย์กลางอยู่ที่ศูนย์ตุ๊กตาชาววังบ้านบาง เสด็จ ซึ่งจะจัดให้สมาชิกมาสาธิตการปั้นตุ๊กตาชาววังพร้อมกับจัดจำหน่ายในราคาที่ ย่อมเยา ตุ๊กตาชาววังเป็นประดิษฐกรรมดินเหนียวที่สวยงามแสดงให้เห็นวิถีชีวิตความ เป็นอยู่ของผู้คนและวัฒนธรรมประเพณีไทยต่างๆ เช่น การละเล่นของเด็กไทย วงมโหรีปี่พาทย์ หรือรูปผลไม้ไทยหลากหลายชนิดซึ่งล้วนมีความสวยงามน่ารักและเหมาะที่จะซื้อ เป็นของฝากหรือของที่ระลึกเป็นอย่างยิ่ง ศูนย์ปั้นและจำหน่ายตุ๊กตาชาววัง เปิดทุกวัน เวลา 09.00-16.00 น. โทร. 0 3566 2995



ตั้งอยู่ที่ ตำบลเอกราช หลังตลาดป่าโมก ริมฝั่งตะวันตกของแม่น้ำเจ้าพระยา การเดินทางใช้ถนนสายใน ผ่านหน้าที่ทำการเทศบาลอำเภอป่าโมกซึ่งขนานไปกับลำคลองชลประทาน ระยะทางประมาณ 17 กิโลเมตร ตลอดสองข้างทางจะเห็นร้านขายกลองเป็นระยะๆ ชาวบ้านแพเริ่มผลิตกลองมาตั้งแต่ พ.ศ.2470 โดยจะเริ่มหลังฤดูเก็บเกี่ยว วัตถุดิบที่ใช้ทำกลองได้แก่ ไม้ฉำฉาเพราะเป็นไม้เนื้ออ่อนที่สามารถขุดเนื้อไม้ได้ง่ายกับหนังวัว เราสามารถชมกรรมวิธีการทำกลองตั้งแต่เริ่มกลึงท่อนไม้เรื่อยๆไปจนถึงขั้นตอน การขึ้นกลอง การฝังหมุด กลองที่ทำมีตั้งแต่ขนาดเล็กจนถึงกลองขนาดใหญ่เช่น กลองทัด ซึ่งเราจะได้เห็นถึงฝีมือการทำที่มีคุณภาพ ประณีต สวยงามและยังสามารถซื้อไปเป็นของที่ระลึกกลับบ้าน หากผ่านหน้าบ้านกำนันหงส์ฟ้า หยดย้อย จะเห็นกลองยาวที่สุดในโลกตั้งอยู่ หน้ากลองกว้าง 36 นิ้ว 92 เซนติเมตร ยาว 7.6 เมตร ทำจากไม้จามจุรีต่อกัน 6 ท่อน สร้างปี 2537 ใช้เวลาสร้างประมาณ 1 ปี


อยู่ในเขตเทศบาลตำบลป่าโมก ริมฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยาด้านทิศตะวันตกห่างจากอำเภอเมืองอ่างทองไป 18 กิโลเมตร ตามเส้นทางหลวงหมายเลข 309 (สายอ่างทอง-อยุธยา)
กิโลเมตรที่ 40 แล้วเข้าทางหลวงหมายเลข 329 จากนั้นเข้าทางหลวงหมายเลข 3501 จะเห็นป้ายทางไปวัดป่าโมก ภายในวัดแห่งนี้มีพระพุทธไสยาสน์ที่งดงามมากองค์หนึ่งของเมืองไทย องค์พระก่ออิฐถือปูนปิดทอง มีความยาวจากพระเมาลีถึงปลายพระบาท 22.58 เมตร สันนิษฐานว่าสร้างในสมัยสุโขทัย มีประวัติความเป็นมาเล่าขานกันว่า พระพุทธรูปองค์นี้ลอยน้ำมาจมอยู่หน้าวัด ราษฎรบวงสรวงแล้วชักลากขึ้นมาประดิษฐานไว้ที่ริมฝั่งแม่น้ำ ในพระราชพงศาวดารกล่าวว่า สมเด็จพระนเรศวรมหาราชก่อนที่จะยกทัพไปรบกับพระมหาอุปราชได้เสด็จมาชุมนุมพล และถวายสักการะบูชาพระพุทธรูปองค์นี้
ต่อมากระแสน้ำเซาะเข้ามาใกล้พระวิหาร “ สมเด็จพระศรีสรรเพชญ์ที่ 3 โปรดเกล้าฯให้พระยาราชสงครามเป็นแม่กองงานจัดการชะลอลากให้ห่างจากแม่น้ำ เดิม ” (สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวท้ายสระ) ได้เสด็จมาควบคุมการชะลอองค์พระให้พ้นจากกระแสน้ำเซาะตลิ่งพังและนำไปไว้ยัง วิหารใหม่ที่วัดตลาดห่างจากฝั่งแม่น้ำ 168 เมตร แล้วโปรดให้รวมวัดตลาดกับวัดชีปะขาวเป็นวัดเดียวกัน พระราชทานนามว่าวัดป่าโมกเพราะบริเวณนั้นมีต้นโมกมากมาย สิ่งที่น่าสนใจในวัดนี้นอกจากพระพุทธไสยาสน์แล้วยังมี วิหารเขียนซึ่งเล่ากันว่า ผนังวิหารด้านที่หันออกสู่แม่น้ำมีแท่นสูงเข้าใจว่าเป็นแท่นที่เคยมี กษัตริย์เสด็จประทับยืนบริเวณนั้น มณฑปพระพุทธบาท 4 รอย หอไตร เป็นต้น


ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยาด้านทิศตะวันออกเขตตำบลบางเสด็จ วัดนี้เป็นวัดเก่าแก่แต่โบราณ ในสมัยอยุธยาตอนต้น เวลาศึกสงครามบริเวณนี้จะเป็นเส้นทางเดินทัพข้ามแม่น้ำเจ้าพระยา การเดินทางใช้เส้นทางสาย อยุธยา-อ่างทอง (ทางหลวงหมายเลข 309) กิโลเมตรที่ 38-39 ทางเข้าวัดจะอยู่ซ้ายมือก่อนถึงตัวจังหวัดอ่างทองประมาณ 17 กิโลเมตร สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี ทรงรับวัดนี้ไว้ในพระราชอุปถัมภ์ บริเวณวัดแห่งนี้ร่มรื่นด้วยต้นไม้ขนาดใหญ่และทัศนียภาพสวยงามริมฝั่งแม่น้ำ เจ้าพระยา มีการจัดสร้างพลับพลาที่ประทับกลางสระน้ำและสร้างพระเจดีย์เพื่อแสดงพระพุทธ รูปโบราณและโบราณวัตถุต่างๆ ข้างพลับพลาประดิษฐานพระบรมราชานุสาวรีย์สมเด็จพระนเรศวรมหาราชและสมเด็จพระ เอกาทศรถ และภายในพระอุโบสถมีภาพจิตรกรรมฝาผนัง ซึ่งสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้จิตรกรส่วนพระองค์และนักเรียนในโครงการศิลปาชีพเขียนขึ้น เช่นเรื่อง พระมหาชนก ประวัติเมืองอ่างทอง อีกทั้งมีภาพฝีพระหัตถ์สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ ที่ทรงจรดปลายพู่กันวาดผลมะม่วงไว้ด้วย


อยู่ริมฝั่งแม่น้ำน้อย หมู่ที่ 4 ตำบลสี่ร้อย ไปตามทางหลวงหมายเลข 3454 กิโลเมตรที่ 31–32 ( บนเส้นทางสายโพธิ์พระยา-ท่าเรือ หรืออ่างทอง -วิเศษชัยชาญ ห่างจากอำเภอเมืองอ่างทองไปทางทิศตะวันตกประมาณ 12.5 กิโลเมตร แล้วแยกซ้ายมือไปตามถนนคันคลองชลประทานอีก 5 กิโลเมตร) ชื่อตำบลสี่ร้อยและชื่อวัดเป็นชื่อที่สันนิษฐานว่าตั้งขึ้นเป็นอนุสรณ์แก่ ขุนรองปลัดชู และชาวบ้านวิเศษชัยชาญ 400 คน ที่เสียชีวิตในสงครามระหว่างไทยกับพม่าที่เมืองกุย ในรัชสมัยสมเด็จพระเจ้าเอกทัศน์แห่งกรุงศรีอยุธยา พ.ศ.2302 วัดแห่งนี้ มีพระพุทธรูปปางป่าเลไลยก์ สูง 21 เมตร หน้าตักกว้าง 6 เมตรเศษ นามว่า “หลวงพ่อโต” หรือเรียกกันอีกชื่อหนึ่งว่า “หลวงพ่อร้องไห้” เมื่อปีพ.ศ 2530 มีข่าวใหญ่ว่าหลวงพ่อวัดสี่ร้อยมีโลหิตไหลออกมาจากพระนาสิก ข่าวนี้ได้รับความสนใจจากคนทั่วไปทั้งชาวอ่างทองและจังหวัดใกล้เคียงต่างหา โอกาสมานมัสการ “หลวงพ่อร้องไห้” นอกจากนี้ภายในพระอุโบสถวัดนี้เคยมีภาพจิตรกรรมฝาผนังฝีมือช่างอยุธยา ที่มีความงดงามมาก ปัจจุบันภาพลบเลือนไปหมดแล้ว


เป็นวัดเก่าแก่วัดหนึ่ง อยู่ที่หมู่ 8 ตำบลศาลเจ้าโรงทอง ใกล้กับวัดวิเศษชัยชาญห่างจากอำเภอเมือง 12 กิโลเมตร ไปตามทางหลวงหมายเลข 3454 ประมาณ 1 กิโลเมตร ภายในพระอุโบสถมีภาพเขียนฝาผนังที่งดงามแสดงเรื่องราวเกี่ยวกับทศชาติชาดก สันนิษฐานว่าเป็นฝีมือช่างสกุลเมืองวิเศษชัยชาญสมัยอยุธยาตอนปลาย ลักษณะภาพคล้ายกับภาพเขียนในพระอุโบสถวัดเกาะและวัดใหญ่สุวรรณาราม จังหวัดเพชรบุรี ซึ่งอยู่ในยุคสมัยเดียวกัน


อยู่ในท้องที่ตำบลคำหยาด ถัดจากวัดโพธิ์ทอง ไปทางทิศตะวันตกประมาณ 2.5 กิโลเมตร บนถนนสายเดียว สภาพปัจจุบันมีเพียงฝนัง 4 ด้าน ตัวอาคารตั้งโดดเด่นอยู่กลางทุ่งนา ก่อด้วยอิฐถือปูนขนาดกว้าง 10 เมตร ยาว 20 เมตร ยังคงเห็นเค้าความสวยงามทางด้านศิลปกรรมเช่น ลวดลายประดับซุ้มจรนำหน้าต่าง มีมุขเด็จด้านหน้าและด้านหลัง ภายในทาดินแดง ปูพื้นกระดาน
ในคราวที่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าฯ เจ้าอยู่หัวเสด็จทอดพระเนตรพระตำหนักคำหยาด เมื่อ พ.ศ.2451 ได้เสด็จมายังโบราณสถานแห่งนี้และทรงมีพระราชวินิจฉัยดังปรากฏ ในพระราชหัตถเลขาอรรถาธิบาย เรื่อง เสด็จลำน้ำมะขามเฒ่าไว้ว่า เดิมทีทรงมีพระราชดำริว่า กรมขุนพรพินิต (ขุนหลวงหาวัด หรือ เจ้าฟ้าอุทุมพร) ทรงผนวชที่วัดโพธิ์ทองแล้วสร้างพระตำหนักแห่งนี้ขึ้นเพื่อจำพรรษาเนื่องจาก มีชัยภูมิที่เหมาะสม ครั้นได้ทอดพระเนตรเห็นตัวพระตำหนักสร้างด้วยความประณีตสวยงามแล้วพระราช ดำริเดิมก็เปลี่ยนไป ด้วยทรงเห็นว่า ไม่น่าที่ขุนหลวงหาวัดจะทรงมีความคิดใหญ่โต สร้างที่ประทับชั่วคราวหรือที่มั่นในการต่อสู้ให้ดูสวยงามเช่นนี้
ดังนั้น จึงทรงสันนิษฐานว่า พระตำหนักนี้คงจะสร้างขึ้นตั้งแต่รัชสมัยสมเด็จพระเจ้าบรมโกศ เพื่อเป็นที่ประทับแรม เช่นเดียวกับที่พระเจ้าปราสาททองทรงสร้างที่ประทับไว้ที่บางปะอิน เนื่องจากมีพระราชนิยมเสด็จประพาสเมืองแถบนี้ ทั้งพระองค์ได้เสด็จพระนอนขุนอินทประมูลถึง 2 ครั้ง และขณะเดียวกันที่กรมขุนพรพินิต (ขุนหลวงหาวัด หรือ เจ้าฟ้าอุทุมพร) ผนวชอยู่ที่วัดราชประดิษฐ์ก็ได้ทรงนำข้าราชบริพารกับพระภิกษุที่จงรักภักดี ต่อพระองค์ เสด็จลงเรือพระที่นั่ง ออกจากพระนครศรีอยุธยามาจำพรรษาที่วัดโพธิ์ทองคำหยาด และประทับอยู่ที่พระตำหนักคำหยาดนี้เพื่อไปสมทบกับชาวบ้านบางระจัน ปัจจุบันนี้กรมศิลปากรได้บูรณะ และขึ้นทะเบียนพระตำหนักคำหยาดเป็นโบราณสถานไว้แล้ว


วัดจันทรารามเป็นวัดเก่าแก่ ตั้งอยู่ที่บ้านช้าง หมู่ที่ 5 ตำบลโคกพุทรา ห่างจากที่ว่าการอำเภอโพธิ์ทองไปทางทิศตะวันตก ประมาณ 4 กิโลเมตร การเดินทางใช้เส้นทางสายโพธิ์ทอง-แสวงหาประมาณ 1 กิโลเมตร แล้วแยกซ้ายไปอีก 3 กิโลเมตร ในบริเวณวัดแห่งนี้มีต้นไม้ขึ้นหนาแน่นจึงเป็นที่อยู่อาศัยและแพร่พันธุ์ ค้างคาวแม่ไก่และนกนานาชนิดมาหลายชั่วอายุคนแล้ว ค้างคาวแม่ไก่เหล่านี้จะออกหากินในเวลากลางคืน ส่วนเวลากลางวันจะห้อยหัวอยู่ตามกิ่งไม้เป็นสีดำพรืดมองเห็นแต่ไกลซึ่งผู้ สนใจสามารถไปชมได้ในทุกฤดูกาล


เป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ตั้งอยู่ริมแม่น้ำฝั่งตะวันออก ข้างศาลากลางจังหวัด เดิมเป็นวัดเล็กๆ 2 วัด ชื่อ วัดโพธิ์เงิน และวัดโพธิ์ทอง สร้างในสมัยรัชกาลที่ 4 ต่อมาในปี พ.ศ. 2443 สมัยรัชกาลที่ 5 เสด็จทางชลมารคผ่านวัดทั้งสองนี้จึงโปรดฯ ให้รวมวัดสองวัดเป็นวัดเดียวกัน และพระราชทานนามว่า “วัดอ่างทอง” วัดนี้มีพระอุโบสถที่งดงาม มีพระเจดีย์ทรงระฆังประดับด้วยกระจกสีทองด้านและหมู่กุฏิทรงไทยสร้างด้วยไม้ สักงดงามเป็นระเบียบซึ่งล้วนเป็นสถาปัตยกรรมตามแบบศิลปะสมัยรัตนโกสินทร์ตอน ต้น



Destination Guides Car & Fleet Guide Car Rental Locations